არ მჭირდება გმირი მამა
რაც გინდათ დამიძახეთ ამ პოსტის მერე, მაგრამ არ მჭირდება მკვდარი მამა გმირის წოდებით. საერთოდაც, მეეჭვება ვინმეს უღირდეს გმირობა იმ ფასად, რადაც ის ჯდება.
ამას წინათ პროფილს ვუყურე, იმ გულის ამაჩუყებელ გადაცემას, გმირებზე რომ იყო, პოსტიც მაგ გადაცემამ შთამაგონა… ცალკე ამბავია, რომ გული ამრევია გადაცემა, რომელიც ხალხში შეცოდების გამოსაწვევად გადის თავისი არაფრის მომცემი აპლოდისმენტებით
მგონი 4 წლის ძლივს ვიყავი მშობლიური ქალაქი (გაგრა) რომ დავტოვეთ და თბილისში წამოვედით. მაგ დღეს ბოლოს ვნახე მამა
დამატებით კითხვებს წინასწარ ვუპასუხებ: არა, მეგრელი არ ვარ და არც თანაგრძნობა მჭირდება (ეს უკანასკნელი და თანაც არაფრის მომცემი ზედმეტი დოზებით მივიღე უკანასკნელი 19 წლის მანძილზე… თუ 18, არ მახსოვს)
ხო, თემას დავუბრუნდეთ. თავს ვიმშვიდებდი: ზა ტო გმირია, იქ ხალხი გადაარჩინათქო.
იცით რა? ახლა მკიდია გმირობა, მკიდია ხალხის აზრები, მკიდია წოდებები, მერჩივნა ამ წლების მანძილზე მამა მყოლოდა სახლში!
გმირი… რას ცვლის მისი წოდება? გგონიათ მართლა ამსუბუქებს მდგომარეობას? ან სახელმწიფოს მართლა ადარდებს ეს გმირები, რომლებსაც ასე წარა მარა ატრიალებს საამაყოდ? გეტყვით, მისთვის (სახელმწოფოსთვის) რამდენადაც ფასობს ეს გმირები: ქვა, პლიუს ზედ სახელების ამოტვიფრვა (იქვე მარადიული ცეცხლი, უსარგებლო ქანდაკება და გვერდით ატყეპილი ფორმიანი ბიჭების გადასახადი). დანარჩენი სულ ყველას ჰკიდია ვინ სად და რატომ მოკვდა, იმ ხალხის ჩათვლით, ვინც ამ გმირებმა გადაარჩინეს :)) იმ ქვის მეტი, რომელზეც ეს სახელები წერია, არც არავის ახსენდება სავარაუდოდ.
ხოდა ყველამ ერთ ადგილას შეიტენოს თავისი ვითომ თანაგრძნობა და ვითომ პატრიოტიზმი. ყველა პატრიოტია, როდესაც თბილ და რბილ სავარძელში ზის :)) გმირობა არავის ეხალისება, არც გმირებს და არც მათი ოჯახის წევრებს. ზედმეტად ძვირი ჯდება ეგ ამბავი და არც ანაზღაურდება : )))) მისი გმირის წოდებას, მერჩივნა ახლა სახლში ყოფილიყო. და მკიადია მხდალი ან ლაჩარი რომ ეწოდებინათ მისთვის, ეგ მაინც არავის ადარდებს, ისევე როგორც ის ფაქტი, რომ მათი უკანალების გადასარჩენად ვიღაც მოკვდა :))
მაინც რა საწყალი გამართლებაა ეს გმირის წოდება ))) თვითონ გმირებს ჰკითხეთ, უღირდათ ამ ფასად გმირობა? თანაც დაუფასებელი გმირობა. ხოდა არც მე მიღირდა უმამო ბავშვობა, იმაზე ფიქრით, რომ ალბათ, წამებით მოკლავდნენ, ალბათ ძალიან ეტკინებოდა… თანაც სულ იმისი შეხსენებით, რომ უმამოდ არ დაგაფასებენ, ზედ არ შემოგხედავენ. ხო, ეს ბოლო ტყუილია, მშვენივრად დავიმკვიდრე თავი, მარა ეგ შეხსენებაც ხომ მტკივნეულია ხო?
ხოდა დაიკიდეთ პატრიოტიზმი და გმირობები, ხელისუფლების მოგონილია ეგ და სულელები იჯერებენ მხოლოდ.




