ჩემს ძვირფას ფეისბუქელ მეგობრებს

უკვე ყველამ იცით, რომ მე და შოთა დავშორდით. ეს ამბავი თქვენს უმრავლესობას ძალიან ახარებს და ამის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, ვერ გთხოვთ ყველამ გამოიგლოვეთ ჩემთან ერთადთქო, მაგრამ ძალიან გთხოვთ ნუ შემეცით შედეგი რაღაცეებით:

1. არ არის საჭირო ფეისბუქზე პანაშვიდების მოწყობა, წიპა  ‘საუკეთესო წყვილი იყავით’, ‘ვაგლახ, როგორ დაგკარგა’ და ასე შემდეგ სლეობები და შემდეგ შოთაზე მიხტომა. ამით ჩემთან ქულებს ვერ დაიწერთ. შოთასგან რომ ვერ ვიგებდე, რომ აბამთ, მარტო თქვენი ლაპარაკიც მახვედრებს.
2. არ არის საჭირო ჩემთან დაფრენდება. მართლა ვერ ვხვდები რა ხეირია ეს თქვენთვის. ანუ ჩემგან ქულები არ გჭირდებათ შოთას შებმისთვის და ვერც მიიღებთ (რისთვის, თორე კი). აბსოლიტურად ფეხებზე მკიდია, რა სტატუსებს წერთ და აი რა სლედ მჭირდებით ფრენდ ლისტში? ახლა არ მითხრათ, დაბროს ველოდებითო (ლოლ)
3. არ არის საჭირო ყველასთვის მიხარება, რომ შოთასთან იყავით და თან დაყოლება, პიკოს არ უთხრათო. აი ეს ყველაზე სასაცილოა. come on guys სანამ თქვენ დაიწყებთ შოთას შებმას, სანამ შოთა მიხვდება, რომ რამე გექნებათ, მე უკვე ვიცი, რაც მოხდება. მანამდე თუ რაღაც მოხდა და ვერ მივხვდი, მერე მაინც, შეხვედრის დროს პირდაპირ შუბლზე გაწერიათ :)) აი სულ მინდება რომ პირდაპირ, ხალხში გითხრათ, რას ინაზები, ვიცი ყველაფერითქო, მარა ცოდოები ხართ ჩემი პირდაპირულობისთვის (ცუდ პონტში არ ვამბობ, მართლა)

პ.ს. რამდენი და რომელი თქვენგანი წაიკითხავს ამ პოსტს ეგეც ვიცი. ეს რა თქმა უნდა პრობლემა არ არის, სხვებსაც დაულინკეთ, მარა კომენტარებში პრანჭვას ნუ დაიწყებთ, მაინცდამაინც რწყევას ნუ დამაწყებინებთ

პატარა ამბები ჩვენი ცხოვრებიდან

რომ ვწერ “ჩვენი ცხოვრებიდან” სულ გული მიფანცქალებს. ახლა უკვე ხშირად ვხმარობ სიტყვას “ჩვენ” და ძაან მომწონს. მაგალითად, ჩვენ ვჭამეთ, ჩვენ გვეძინა, ჩვენ მოვწიეთ… უკვე ბევრ რაღაცას შოთასთან ერთად ვაკეთებ ვიდრე მარტო ან ვინმე სხვასთან ერთად :))

ხო, პირველ რიგში რისი თქმა მინდოდა: იეეეეეეეეეეეეე გავიმარჯვე :)) ნიჭიერის ბლოგერი ვარ უკვე :)) დილას სახლიდან რომ გავედი კომპთან აღარც მივსულვარ. ჩემს დეიდაშვილს გავუარე, ბავშვები ვნახე (მენატრებოდნენ) და უცებ მირეკავს შოთა:

- გილოცავ! მე ვიცოდი რომ გაიმარჯვებდი, მე მჯეროდა შენი…

ძაან დავიბენი, მეთქი რ გავიმარჯვე, სად გავიმარჯვე… ისიც კი ვიფიქრე ჩემს კულინარიულ შესაძლებლობებს ახლა უკვე ასე უცნაურად დასცინისთქო :)) არადა როგორ ველოდებოდი ამ დღეს, როგორ მინდოდა ნიჭიერის ბლოგერობა <3

3 ბლოგერი აირჩიეს. ერთი უკვე გითხარით, რომ მე. დანარჩენი ორი ბექა და თინი არიან. გინდათ სიმართლე ვთქვა? ბექას საკონკურსო პოსტი არ მქონდა წაკითხული, მაგრამ თინისი რომ წავიკითხე, ეგრევე ვიფიქრე, ნამდვილად გავათქო. შოთასაც ვუთხარი, ეჭვი არ მეპარება, თინი გაიმარჯვებსთქო :)))

აი ჩემ თავზე კი არ ვიყავი ეგეთი დარწმუნებული. ძალიან მინდოდა, მაგრამ არ ვფიქრობდი, რომ ნამდვილად გავიდოდი (ძაან თავმდაბალი ვარ ხო? ). ხოდა აღმოჩნდა, რომ ტყუილად ვღელავდი :))

დანარჩენს რაც შეეხება:

• წინა პოსტში დავწერე, გინეკოლოგთან რომ ვიყავი. ხოდა იმან რაღაც ვიტამინები მომცა. კარგია, დალიეო. მეც დავუჯერე და ვსვამ. მარა როგორ მაშიებს იცით? ააააი სულ მშია, სულ! ჭამამდეც მშია და ჭამის მერეც :)) შუაღამისას, დილაუთენია, სულ, სულ, სულ!!! აღარ შემიძლია უკვე :/ 2 ტონა გავხდები მალე ასეთი ტემპებით :))) თან შოთასთან რომ ვწუწუნებ, მშიათქო, ეგრევე მეუბნება, გინდა რამე გაგიკეთოო? :))) კარგი ქმარი ხანდახან მინუსიცაა – ასუქებს :)))

• ამ დღეებში ჩვენი “კალიცოები” იქნება მზად. სურათს დავდებ, როცა იქნება. აუ როგორ მაინტერესებს იცით? ხო ჩემი სურვილით ავარჩიე ფერიც, ფორმა და ყველაფერი, მაგრამ საბოლოო შედეგი, ვიცი, მაინც სხვანაირი იქნება და ძალიან მინდა, გაამართლოს მოლოდინები :))

• გუშინ რეზო (7ს გესტი) მოვიდა, ჩემი პორტრეტი მომიტანა (ადრეც დავწერე ამაზე: http://piccolina.ge/chemi-pirtreti/). ცოლთან ერთად იყო, მაგრა მომწონს ეგ გოგო, ძალიან ლამაზია და ძალიან კარგად იცის ქართული. მოკლედ, დამიტოვეს ეს ჩემი პორტრეტი და წავიდნენ. აუ რა სტრანნია იცით? კედელზე კიდია და აი მე ვარ, ცოცხალ მე-ს გავს. მიყურებს იქიდან და მიცინის :)) შოთა ვაფშე მაგარ პონტშია, ორი პიკო ყავს სახლში :)) ტო ესტ, ერთი ყავს და მეორე აქვს :))

• ბლოგზე რაღაცეები მაქვს გასასწორებელ-დასაყენებელი. იდეაში ეს თემა, ახლა რომ აყენია ძალიან დროებითი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ დანარჩენ რაღაცეებს ვერ მოვაბი თავი, რომ თემისთვისაც მიმეხედა :)))  არადა მთლიანად გასამართია ბლოგი :))) ჯი დომეინიან-საკუთარ ჰოსტინგიანო ბლოგერებო, მეწვიეთ სახლში, ჩაის დაგალევინებთ და ჩემს ბლოგს გაგამართინებთ :)))

ხო, ახლა გავიქეცი, თორემ რაღაც სათარგმნები მაქვს და მერე კინოს უნდა ვუყუროთ <3

:spy: :eek: :vis:

ესეიგი ვერაფერი ვერ გავიგე რა

აი ხო არის ჩვაეულებრივად ეგრე რომ არ მინდა=არა, მინდა=კი

აი ეს მინდა, მარა არა რაღა ჯანდაბაა ბლიად გამაგებინეთ რა

ნორმალურად ადამიანი ვეღარ შეგყვარებია xxI საუკუნეში რა

ვითომ ეს გასაჭირი არ მეყოფოდა და ახლა დანარჩენები გამოხტნენ: რაღაც სხვაანაირი ხარ, არაპიკოლინურად იქცევი… პიკოლინური როგორია აბა ბლიად

მე თუ ვარ პიკოლინა, შესაბამისად ჩემი ნებისმიერი ქცევა არის პიკოლინური, ჩემებური ანუ. რა მნიშვნელობა აქვს აროგორ ვიქცევი და როგორ ვწერ. ხო ვიქცევი და ვწერ ხო?

და კიდევ ის მინდა, მარა არა

ბარემ ქორწილამდე არ გაკოცებო მითხრას დაა ეგაა ბლიად

უფფფფფფ

პმს

დალევა მინდა

ალკაგალიჩკაბლიად