არა ინტრიგულ სათაურიანი პოსტი

იეეე მომილოცეთ, წიგნის თარგმნა დავამთავრე ))) გუშინ გადავუგზავნე ჩემი ბოლო ნაწილი დამკვეთს და ძალიან მიხარია, მაგრამ თან რაღაც მაკლია საღამოს სახლში რომ მოვდივარ და არაფერი მაქვს საკეთებელი :/

ჩემ სამსახურში იტალიელები ჩამოვიდნენ ტრენინგების ჩასატარებლად, ერთი კვირით იქნებიან აქ. რომ მოვიდნენ, პირველივე ის მკითხეს, შენ ის ხარ, ბლოგერი რომ არისო? ძაან გამიკვირდა. ასე რომ ახლა საიტის კეთებაზე რომ მიდგება საქმე, პირდაპირ მე მელაპარაკებიან და აზრს მეკითხებიან, შენ ბლოგერი ხარ და აბა გვითხარიო :)) ძაან საყვარელი ხალხია, მაგრამ ერთი მინუსი აქვს ამ ყველაფერს – მთელი დღის მანძილზე სულ რომ იტალიურად ვლაპარაკობ, სახლში რომ მოვდივარ მაშინაც ლამისაა იტალიურად დაველაპარაკო ქართველებს. პატარაობაში იტალიიდან რომ ჩამოვდიოდი, სულ მქონდა ეს პრობლემა, 1-2 კვირა ქართველებს იტალიურად ველაპარაკებოდი და ვერ ვხვდებოდი, რატომ არ ესმოდათ :)))

ერთ-ერთი იტალიელი იქ ქუჩის აქციებს აწყობს, რაღაც ორგანიზაციაშია და შემდეგზე ან შემდეგის შემდეგზე (როცა სურათებს მომცემს) დავწერ იმ აქციებზე. ძაან კაი რამეა, შემომთავაზა, საქართველოშიც ხომ არ გავაკეთოთო :)))

ჩემ ახალ ლეპტოპს შევეჩვიე უკვე <3 ვაირლესი დავაყენეთ სახლში და შოთა სამზარეულოდან დაძვრება ფეისბუქზე და მე ხან ლოგინზე ვარ წამოგორებული, ხან მაგიდასთან ვზივარ და ისე ვწერ. იმედია, ამინდები მალე გამოვა და აივანსაც დავიპყრობთ.

ნუ ეს ვაირლესის დაყენება ცალკე ისტორიაა საერთოდ. აქ რომ გადმოვედით შოთამ იყიდა ეს ვაირლეს როუტერი და კავკაზუსიდან ხალხი გამოვიძახეთ, რომ დაეყენებინათ და ვერ დააყენეს, ლეპტოპს ან როუტერს აქვს პრობლემაო. რამდენადაც შოთას ლეპტოპი სხვა ვაირლესებს მშვენივრად აღიქვამდა, ჩავთვალეთ, რომ როუტერის ბრალი იყო. მერე ეს რომ ვიყიდეთ, ისევ დავურეკეთ, ვაირლესის დაყენება გვინდათქო. იმედი არ გვქონდა, მაგრამ ვცადეთ მაინც. ნუ მოვიდნენ, შოთას კომპს შეხედეს და არაო, არ გამოვა ამაზეო და ჩემსაზე დაყენდა, ანუ როუტერის ბრალი არ იყო. ხოდა ვუთხარით, სხვაგან შედის ვაირლესით და აქ რა ეტაკათქო და იმ ბიჭმა თავიდან სცადა. ჰოი საოცრებავ, გამოვიდა

კიდევ რისი თქმა მინდოდა:

• ჰედერი შევცვალე, შეგიძლიათ შემიფასოთ
• შემდეგი პოსტი იქნება ანონიმური სტუმრის და საკმაოდ საჭირბოროტო საკითხზე (დედალ-მამლური ურთიერთობები)

წავედი ახლა, რაღაც დრაივერებს დავაყენებ, თორე აქამდე ისე მიდევს ის დისკი

პ.ს. 1-2 ფოტო ინტერნეტ-დამოკიდებულებაზე :

ძველი ბლოკნოტი ვიპოვე

პირველ რიგში, მომილოცეთ, რომ პოსტის დასაწერად გამბედაობა მოვიკრიბე :ბის:

იდეაში დღეს ისედაც უნდა დამეწერა პოსტი, ოღონდ ის სიბერეზე უნდა ყოფილიყო და საკმაოდ უარყოფითი განწყობიანი, მარა ის ჯობია მაშინ დავწერო, როცა განწყობა განეიტრალურდება ))

მოკლედ დღეს, ამ ნეგაატივით დაგრუზული რომ მოვედი დავიწყე კარადაში ქექვა. რას ვეძებდი, თვითონაც წარმოდგენა არ მაქვს, უბრალოდ გადასართავად ვიქექებოდი და ვიპოვე ჩემი ძველი ბლოკნოტი. ძალიან პატარა წიგნუკასავით არის, 15 წლის რომ ვიყავი მაშინ ვიყიდე. მაშინ რომში ვიყავი და ბევრი ახალი მეგობარი გამომიჩნდა, რომლებსაც სავარაუდოდ მეორედ ვეღარ ვნახავდი და მინდოდა მათი ჩანაწერებით მაინც დამემახსოვრებინა, რომ არსებობდნენ და ოდესღაც ძალიან მიყვარდნენ. მოკლედ ამ ჩანაწერებისთვის შევიძინე ეს ბლოკნოტი.

იდეა არ იყო “მეგობრების დღიურის” სტილის ჩანაწერების დატოვება. უბრალოდ დასამახსოვრებელი რამე უნდა ყოფილიყო. მაგალითად ჩემმა ჯგუფელმა სერაფიმმა ვირი დამიხატა წარჩერით “ერთ-ერთი ჩემი ვირი”. არც სახელი მიუწერია, არც წარმომავლობა, მარა ნახატს რომ დავხედე მაშინვე გამახსენდა სერაფიმი და მისი (დავალებისთვის) გამოგონილი ვირები და მერე ლექციებზე რა კარგად ვერთობოდით ერთად და ვაფშე რომ არსებობდა ეგ ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში და რაღაც გამისწორდა მაგის გახსენება )))

ძაან ბევრი ნაწერია იქაური მონაზვნებისგან. ზოგი ღმერთს უმადლის ჩემს გაცნობას, ზოგი ღმერთის გზისკენ მიმითითებს, ზოგიც უბრალოდ ცხოვრებისეულ სიბრძნეებს მიწერდა ))) ისე, ცუდი წასაკითხი არ არის. მითუმეტეს, რომ იმ ხალხთან ერთად 2 თვე ვიცხოვრე და ყველა ჩანაწერს ეტყობა ვისი დაწერილიც არის და მახსენდება, რომ ოჯახის წევრებივით იყვნენ ))

აქ რომ ჩამოვედი გავაგრძელე ხალხისთვის ბლოკნოტის შეტენვა “რამე ჩამიწერე”-ს თხოვნით. ძირითადად ახალ გაცნობილ ხალხს ვატენიდი. მიზანი იგივე იყო, თითქმის. უბრალოდ აქ უცებ დაახლოებული ხალხი იყო, რომლებთანაც მეგობრობას მერე ან გავაგრძელებდი ან არა და მაშინდელი მოგონება მინდოდა დამრჩენოდა. აქედან ზოგთან დღემდე ვმეგობრობ, ზოგიც დავფანტე )) როგორც მოსალოდნელი იყო, ბევრია “ხოტბის წერილები” (გურჯები ვართ მაინც). ეს ის შემთხვევაა, როცა დამწერი ვერ ხვდებოდა, რას მოვითხოვდი მისგან.

სტრანნა, მაგრამ აქამდე შემორჩენილი მეგობრების ჩანაწერებს შორის ვიპოვე იაჩოს, ბარბის, ყვავას და დოდკას ჩანაწერებიც ))) ძალიან გამისწორდა, რომ გადავიკითხე და არანაირი ქება-დიდება არ იყო იქ. ჯასთ ჩანაწერები )) ბტწ ყველაზე მეტად ყვავას ჩანაწერმა გამაღიმა (ლავიუ დედი)

ხოდა ვფიქრობდი დღეს, ხომ არ გამეგრძელებინა საპატიო “შემთხვევითი გამვლელების” ავტოგრაფების შეგროვება?

კაკ ნე სტრანნა პირველ იდეად საბუნია გამახსენდა )) ჯერ არც კი მინახავს და უკვე მიყვარს <3 რას იტყვი, საბ?

p.s. ფოტო მასალის დადება მინდოდა, მარა ფოტოაპარატი ჩემს დას წაუღია ))