უკანასკნელი 2 დღე (ფაქტიურად “როგორ აღმოჩნდა დოდკა საავადმყოფოში”)

გუშინ ემოციებით დატვირთული დღე იყო. სტუდენტებთან ვიყავი, დოდკაც მოვიდა იქ და ყველამ ერთად პიცია გაკეთება გადავწყვიტეთ. ტო ესტ მე უნდა გამეკეთებინა პიცა. ემოციები აქედან დაიწყო ჯერ. მე, გვანცა და დოდკა გავედით და გასვლიდან 2 წუთში საშინელი წვიმა წამოვიდა. არ გავირტეხეთ და გავაგრძელეთ მაღაზიის მიმართულებით სიატული. ცოტა ხანში ისე გავილუმპეთ, რომ სირბილს აზრი დაეკარგა და ნელა დავიწყეთ სეირნობა. ზოგ ადგილას წყალი მდინარესავით მოდიოდა და კოჭებამდე გვიფარავდა ფეხებს, მარა, რა თქმა უნდა, არ შევუშინდით არც ამას.

რა უცნაურია, წვიმაში ყველა ისეტი კეთილი და მოსიყვარულე ხდება… ნუ ერთი კაცის გარდა, რომელიც გვეჩხუბა, მანქანაში ჩამიჯექით, გაგიყვანთო ოღონდ მართლა გვეჩხუბა )))

მოკლედ, მივედით და დავიწყე პიცის კეთებ. ნუ, რა თქმა უნდა, ძაან გემრიელი გამოვიდა. 2 დიდი “ჟარონა” იყო და წამებში შეიჭამა. განცხადება:  ვაკეთებ გემრიელ პიცებს, გამომიძახეთ და დატკბით )))

პიცა რომ შევჭამეთ მერე მოხდა დღის მთავარი მოვლენა. უკვე 12 საათი იყო და დოდკამ სახლში წასვლა გგადაწყვიტა. მე და თათიამ გავაცილეთ. ეზოდან რომ გავედით, ვიფიქრე ახლა საშიში აღარ არის მარტო სიარულიმეთქი და დოდის ხელი გავუშვი (ეზო კარგად არ იყო განათებული და ხელი მეკიდა რომ გავდიოდით. ნახევარი წუთიც არ გასულა და გვერდით რომ მოვიხედე, დოდი აღარ იყო… მოკლედ, ის მოხდა, რაც დოდკასთან უკვე წაიკითხეთ, გადაიბრუნა ფეხი და მოიტეხა ორ ადგილას. მარა ნუ ჯერ ხომ არ ვიცოდით რომ მოიტეხა. კი გასივდა მაშინვე, მაგრამ თავი მხნედ რომ ეჭირა, ტკივილისგან რომ არ კიოდა და თან ფეხს ოდნავ ამოძრავებდა, ვიფიქრე, ალბათ ჯასთ იღრძომეთქი…

დავურეკე უჩას, მოდი, დოდიმ ფეხი იტკინამეთქი. მერე ბარბის და ელზას შევეხმიანე. რამდენადაც უჩამ საერთოდ ვერ მოაგნო, სად ვიყავით, ელზა უფრო მალე მოვიდა და სასწრაფოში დარეკა. ამ დროს დოდის გარშემო უკვე ხალხი იყო შეგროვილი და ზოგი წყალს მოარბენინებდა, ზოგი ნაყინებს ადებდა და უვლიდნენ ასე ))) ამ ხალხისთვის უნდა გესმინათ ოღონდ: “რამხელაა ნეტა?” “პირველი ბავშვია?” “ისე, კი გააჩენს უკვე ახლა” “ხო, დრო აქვს, დრო” და მსგავსები. ზოგი კიდევ ისეთი სახით იყურებოდა, კინაღამ ვუთხარი, ვინც საცოდავი სახით სადგომად მოვიდა სახლში დაბრუნდესმეთქი )))

მოვიდა სასწრაფო, უცებ უცებ გადადეს დოდი საკაცეზე, აიტანეს მანქანაში და ვინმე ახლობელი უნდა წამოგვყვესო დააყოლეს თან. ელზა თავისი მანქანით იყო, ვერ წამოვიდოდა და მომიწია ჩუსტებით საყოლა )))

ხალხ, თუ რამე დაგემართათ (აქ თან ტფუ ტფუ ტფუ უნდა თქვათ), სასწრაფოს გამოძახებას ჯობია თვითონ წახვიდეთ საავადმყოფოში ))) რასაც ტრამვა დაგაკლებთ, ის 03-ის მანქანა დაგიმატებთ ))

ნუ იქ ბევრი საინტერესო არ ყოფილა გარდა ექიმისა, რომელიც დოდკას ფეხში გამჭოლ ცეცხლნასროლ (თუ რაღაც) ჭრილობას ეძებდა და ექიმებისა, რომლებიც თავიანთი საქმის გაკეთების ნაცვლად დოდკას ტუქსავდნენ, რა გინდოდა ღამით გარეთო ))) ა, და კიდევ, შესამოწმებლად ექოსკოპია გაუკეთეს დოდკას და ბავშვის პატარა სიფათი დავინახე და პატარა ხელუხები და ფეხუნები ))) ძაან საყვარელი იყო ))) გულიც გვაჩვენეს და გულისცემაც მოგვასმენინეს )))

გუშინდელი გათენებული ღამის მერე დილას გამოცდაზე წავედი. ძაან დანაგრეული ვიყავი და სახლში რომ მოვედი ბლოგზე იას საკმაოდ მაცდური წინადადება დამხვდა სტუმრობასთან და გემრიელობებთან დაკავშირებით. რა თქმა უნდა, თავი ვერ შევიკავე და ვესტუმრე. ზვიადის და იას შვილი გავიცანი, სანდრო, დედიკოსავით ლამაზი ღიმილი აქვს და ძაან უხდება ))) ძალიან სასიამოვნო საღამო მქონდა, იასთან ვიჭორავე და ნაყინებით და შოკოლადებით დავტკბი. თან ია ერევნის შემდეგ არ მყავდა ნანახი (ნეტში ნახვას თუ არ ჩავთვლით) და იმის მერე ძალიან არის გალამაზებული )))

ხო, ნუ სულ ეს იყო მგონი )))

ა, უი, და კიდევ, სახლიდან ვპოსტავ )))

პ.ს. ორსულების სურათებს ვეძებდი და ეს ვნახე.. სუსტი გულის პატრონები, ნუ ნახავთ ))

Tags: 03, დოდკა, ელზა, კიბორგა, მოტეხილობა, ორსული, პიცა, საავადმყოფო, სასწრაფო დახმარება, უზარმაზარი მუცელი, უჩა