ჭორები? მე ამას მიჩვეული ვარ
ძალიან ბევრ ადამიანს არ სიამოვნებს, როდესაც მის შესახებ ჭორაობენ, ბევრი აპროტესტებს ამას… მე პირადად მივეჩვიე უკვე )))
არ ვიცი რატომ ვიკრავ ასე ძალიან ჭორებს, მარა, მახსოვს ჯერ კიდევ ბავშვობაში “მეგობრის” დედამ დამიწყო საკმაოდ სტრანნი ჭორების გავრცელება. მაშინ გავბრაზდი იმ ქალზე ძალიან, არ მესმოდა რა უნდოდა, ან რა პონტში იქცეოდა ასე.
ის პირველი იყო და მის შემდეგ ვეზიატე ჩემ შესახებ ჭორების ჭეშმარიტებას. იმდენი მესმოდა უკვე, თნ ისეთი უცნაური და რეალობას მოკლებული იყო ეს ჭორები, რომ პირი ღია მრჩებოდა, მაგრამ მივეჩვიე. იმდენად მივეჩვიე, რომ ახლა რომ მესმის ჩემზე ძაან არარეალური და ხანდახან შეურაცხმყოფელი ჭორები, ვიღიმები და ვაიგნორებ.
ჩემი პრობლემა ხომ არ არის ის, რომ ჩემზე ჭორაობენ, ეს მოჭორავის პრობლემაა))) ძალიან ბევრი იჯერებს ამ ჭორებს, მაგრამ სიმართლე რომ ვთქვა ეგეც ძალიან არ მდარდებს. ხალხი იგებს ზუსტად იმას, რისი გაგებაც თვითონ უნდათ. რაც უფრო ბოროტი იქნება ეს ჭორი, მით უფრო დიდი ხალისით იჯერებს ამას ხალხი. ხოდა დაიჯერონ თუ ეს სჭირდებათ. და მოჭორავემას იჭორაოს თუ ეს უკეთ აგრძნობინებს თავს, ან 2 წუთით მაინც აგრძნობიინებს, რომ ჩემზე მაღლა დგას )))
ტაკ შტო, პიპლ, გაიგებთ თქვენზე ჭორებს? გაიღიმეთ ))) ის მოჭორავეც ადამიანია და შესაძლოა თქვენზე ჭორაობის მეტი საქმე არც აქვს ცხოვრებაში (და ზოგადად ასეც ხდება).
მე პირადად ბლოგის იქით ცხოვრება მაქვს, ძალიან ბევრი საქმით და საზრუნავით რაც მოჭორავეებისთვის უცხო რამაა ))) ჩემთვის მოჭორავეების სმენა ან მათი ინტრიგების ყურება მეასე ხარისხოვანია. მარა იმისიც მესმის, მას ხომ ამ ცხოვრების იქით ხოვრება არ აქვს. რამეს თუ უშველის ეს ჭორები და ინტრიგები იყოს, არ მიშლის )))
ვიცი, რომ ყველა ჩემს ქცევას რაღაც თავისებურ ინტერპრეტაციას გაუკეთებენ, ისეთს, როგორიც თვითონ აწყობთ, მარა იტ’ზ ოკ ))) ეთ ლისთ ამ ორ მხარეში (პირობითადორ მხარეში) შესაცოდი მოჭორავეა და არ გაჭორილი ხო? )))
ოიი ბლიად კბილი მტკივა საშინლად (ნაკბილარი ტო ესტ). წავედი, რამეს მაინც დავლევ )))
პ.ს. ნუ უსმენთ ჭორებს, იცხოვრეთ ;)
გამომყევით Facebook-ზე
მთვლელი
13 Comments
მე უკვე შევეჩვიე ჭორებს.
და საერთოდ აღარ მოქმედებს უარყოფითად, როცა კიდევ ახალს ვიგებ ხოლმე. პირიქით, ვფიქრობ, თუ საიდან გამოთხარეს, ან რა მიზეზით. საინტერესოა ხოლმე.
გენიალური მომენტია:
A woman was gossiping with her friend about a man whom they hardly knew – I know none of you have ever done this. That night, she had a dream: a great hand appeared over her and pointed down on her. She was immediately seized with an overwhelming sense of guilt. The next day she went to confession. She got the old parish priest, Father O’ Rourke, and she told him the whole thing. ‘Is gossiping a sin?’ she asked the old man. ‘Was that God All Mighty’s hand pointing down at me? Should I ask for your absolution? Father, have I done something wrong?’ ‘Yes,’ Father O’ Rourke answered her. ‘Yes, you ignorant, badly-brought-up female. You have blamed false witness on your neighbor. You played fast and loose with his reputation, and you should be heartily ashamed.’ So, the woman said she was sorry, and asked for forgiveness. ‘Not so fast,’ says O’ Rourke. ‘I want you to go home, take a pillow upon your roof, cut it open with a knife, and return here to me.’ So, the woman went home: took a pillow off her bed, a knife from the drawer, went up the fire escape to her roof, and stabbed the pillow. Then she went back to the old parish priest as instructed. ‘Did you cut the pillow with a knife?’ he says. ‘Yes, Father.’ ‘And what were the results?’ ‘Feathers,’ she said. ‘Feathers?’ he repeated. ‘Feathers; everywhere, Father.’ ‘Now I want you to go back and gather up every last feather that flew out onto the wind,’ ‘Well,’ she said, ‘it can’t be done. I don’t know where they went. The wind took them all over.’ ‘And that,’ said Father O’ Rourke, ‘is gossip!’
(Father Brendan Flynn;Doubt)
თავისივე ნარწყევში და სისხლშია ჩასახრჩობი ყველა ჭორიკანა!
@piccolina
ისე გააჩნია მამენტ ვინ და რა ჭორს გივრცელებს,ზოგის გატარება უბრალოდ წარმოუდგენელია ხოლმე…
raaa didsulovano postiaa :D
pik ti prava :*
@bugsy – ჰაჰა
მადლობა, საკაიფო კომენტი იყო )))
@ლილიანი – ხო, დიდსულოვნების განსახუერება ვარ, ძეტკა :*
საშინლად მაღიზიანებდა ჭორები, ისე საშინლად რომ როცა გავიგებდი ვინმე რამეს ამბობდა გინდა ჩემზე გინდა სხვაზე არ ვიტმენდი და ვეჩხუბებოდი, ამიტომ ზედმეტი სახელი მქონდა – ავჩარკა.
მერე რომ გავიზარდე (ფსიქოლოგიურად) მივხვდი რომ პრობლემა ჩემში კი არა მათში იყო ვინც ჭორაობდა. და სიბრაზის ნაცვლად მეცოდებოდა ის ხალხი. დრესაც მეცოდებიან.
ზოგადად ახლა მკიდია ვინ რას იტყვის ჩემზე, მაგრამ მეორეს მხრივ ჩემი მშობლები განიცდიან ძალიან მტკივნეულად, ხოდა მთლად დაკიდება ვერ გამომდის, არ მიყვარს ჩემი მშობლები რომ ცუდად არიან ჩემს გამო.
ჭორი
ჭორმა
ჭორს
ჭორის
ჭორით
ჭორად
ჭორ-ო!
ოი ოი :`დრუგ:
ჭორიკნებო,გადადექით! :სა:
ჭორს ზოგჯერ ჭირის მოტანაც შეუძლია, ეს არის ცუდი. :( ძირითადად არარეალიზებული ადამიანები ჭორაობენ, რომლებსაც სურთ, ჭორის ობიექტს დაემსგავსნონ რაიმეთი. მე მყავდა თანაკლასელი, რომელმაც ”იცოდა” ნებისმიერი პიროვნების და არა მარტო მისი, ”ბებია-ბაბუის” ცხოვრების დეტალებიც კი, ამით ცხოვრობდა! :( ცნობარი ჰქონდა გაკეთებული… :) :)
ადრე ძალიან განვიცდიდი ხოლმე, როცა ჩემზე რაღაც სასწაულს ვიგებდი და ჩემი უახლოესი მეგობარი ასე მამშვიდებდა: ჭორაობენ? ე.ი პოპულარული ხარ! ახლა გავიზარდე. საბოლოო ჯამში, პოპულარობაც მკიდია და ჭორებიც.
აუუ მე კიდე ჭორებში დებილი ვარ
მე ხო ვერ ვჭორაობ ანუ არც მაინტერესებს ა ვაფშე მკიდია
და ყველაზე ბოლო კიარადა საერთოდაც ვერ ვიგებ ხოლმე ჭორებს :@
აი, შენზე მაგალითად არცერთი ჭორი არვიცი :(
ისე, ისა
ჩემზეც ყვებოდნენ ხოლმე
მართალ გარეულ ტყუილებს :/ მარა მე მეკიდა ოლვის:)
დიღმის მასივსი სავარაუდოდ ახლაც პოპულარული თემა ვარ, დედაჩემი მაცინებს ხოლმე ეგეთ რაღაცეებზე რაც იქედან გადმოვედი
უჰხსთ…
მე სულ მეკიდა რას იტყოდნენ ჩემზე..
არადა, ერთი სამი წლის წინ ბევრი ჭორი დაყარეს..
სულელურები, რა თქმა უნდა…
ეგ მაგათი პრობლემაა და არა შენი..
ასე რომ.. :)))
ჰეჰ, არადა ზოგჯერ ჭორებში უყვართ ადამიანებს იმის გატარება, რასაც სხვები მათში რეალურად ხედავენ, ასე რომ who knows :P
კიდევ კარგი ცნობილი ფეისი არ ხარ თორემ შენზე რას გააშანშალებდნენ სტატიას რომ მაგალითად ლესბოსელი ხარ ან რამე მასეთი :rolleyes: :2kiss:
მერეც გეყარა მაგათთვის კაკალი :lol:
საშინელებაა ჭორაობა :( როცა ადამიანს საკუთარი ცხოვრება არა აქვს და სხვისას არჩევს, როგორც წესი, ჭორიკნები თვითონ არიან ყველაზე შურიანი და “ისეთები”, როგორც სხვებს ახასიათებენ.
მეც მკიდია, ვინ რას იტყვის ჩემზე, ყურადღებას როცა არ მიაქცევ, მობეზრდებათ.