პარიზი თრიფ

ყველა შთაბეჭდილების გადმოცემა მინდა და ამიტომ ცოოტა გრძელი პოსტი იქნება, რომ იცოდეთ ))
ფრენით დავიწყებ: თბილისი – კიევი არ მომეწონა. ახალგაზრდა სტიუარდესა გოგოშკები ყავდათ, რომლებსაც ფეხზე ეკიდათ მგზავრები, არც საჭმელი ვარგოდა მაინცდამაინც. კიევის აეროპორტში სატრანზიტო ზონამდე ძლივს მივაღწიე, იმიტომ, რომ თანამშრომლები არაფერზე მპასუხობდნენ. ერთი კაპუჩინო ვიყიდე და იმაზეც ფული არ გამომართვეს და არა იმიტომ, რომ მოვეწონე, ხურდა არ ქონდათ უბრალოდ და სანამ ფულს მივცემდი მანამდე ჩამოასხა უკვე. სატრანზიტო ზონა ძალიან პატარა იყო, ლეპტოპი რომ არ მქონოდა სერიალებიანად, გავგიჟდებოდი ალბათ.

სულ ეს იყო სატრანზიტო ზონა და უკანაც ცოტა გრძელდებოდა

კიევი – პარიზით ბევრად უფრო კმაყოფილი ვარ. ამათ უფრო ზრდასრული სტიუარდესები ყავდათ, რომლებიც ყველა მგზავრზს ისე ექცეოდნენ, თითქოს ვიღაც ძალიან სპეშალ ადამიანი იყო. საჭმელითაც კმაყოფილი დავრჩი.
პარიზში ჩემი და დამხვდა აეროპორტშივე, მაგრამ თუ პირველად ჩადიხარ და არავინ გხვდება, წინასწარ კარგად უნდა გაარკვიო ტრანსპორტის მოძრაობა და ა.შ. მეტროთი ყველგან მიხვალ, სადაც გინდა, მაგრამ ძალიან ბევრი ხაზია და ახალი ჩასულისთვის, მითუმეტეს ჩვენს მეტროზე მიჩვეულისთვის ძნელი გასაგნებია.

მეტროებში დგას ასეთი ბილეთის აპარატები

ჩასვლიდან მეორე დღესვე პარიზის სანახავად გამაქცუნა ჩემმა დამ. წვიმის გამო ჩვეულებრივზე ნაკლები ხალხი იყო გარეთ (და ეს ‘ნაკლებიც’ საკმაოდ ბევრი იყო). ეიფელის სანახავად წავედით. არაფერი, ეიფელია რა, ზუსტად ისეთი, როგორიც სურათებში. არა, პირადად ნახვისას უფრო კარგი შთაბეჭდილება გრჩება, მარა მაინც. მითხრეს, ეიფელით რომ აღფრთოვანდე ზემოთ უნდა ახვიდეო. მე არ ავსულვარ.
ეიფელის მერე სენის სანაპიროზე გავისეირნეთ ორსის მუზეუმის მიმართულებით.

ხედი ორსის მუზეუმის ერთ-ერთი ფანჯრიდან

თვალები ამიჭრელდა იმდენი ‘ნაცნობი’ მხატვრის ნახატი ვნახე, რომლებიც ინტერნეტში ისე რა მოგწონს და რეალში ძაან მაგარია თურმე. ორსის მერე საშოპინგოდ წავედით და ქალაქის სხვა ნაწილიც ვნახე ცოტა.
ჩასვლიდან მესამე დღეს ლუვრში წავედით. ვინმე თუ აპირებთ ლუვრის ნახვას, დამიჯერეთ, ერთი სრული დღე არ გეყოფათ. ძალიან დიდია და ძალიან ბევრი რამეა სანახავი. თავიდან, აღფრთივანებული, ყველაფერს სურათს ვუღებდი (თან ეგვიპტე იყო თავიდან). მერე მივიხვდი, რომ ასე შორს ვერ წავიდოდი და უბრალოდ დათვალიერება და ისტორიების კითხვა გავაგრძელე, მაგრამ ესეც ზედმეტად გვანელებდა და საბოლოოდ მარტო დათვალიერებაზე გადავედი.

ყველაზე მეტი ტურისტი ჯოკონდას გარშემო იყო შეგროვილი. მესმის, რომ ყველას უნდა ამ შედევრის პირადად ნახვა. მეც მაგიტომ მივედი, მაგრამ რიგის მარტო სურათის გადასაღებად დაკავება ცოტა სისულელედ მიმაჩნია. მაგ მუზეუმში არსებული ყველა ნახატის ათასობით ფოტო დევს ინტერნეტში, თანაც ბევრად უკეთესი ხარისხით და განათებით, ვიდრე თვითონ იღებენ. თან კამერის მიღმა თვიღონ ნახატს არც უყურებდნენ, დასანანია. აი დავითის და გოლიათის შერკინების გადაღებისგან თავი მაინც ვერ შევიკავე.

წინა მხარე

უკანა მხარე

იდეაში, ლუვრის მერე კიდევ პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი უნდა ეჩვენებინა ჩენს დას, მაგრამ რომ გამოვედით გვიანი იყო, საშინლად დაღლილები ვიყავით, წვიმდა და ქარი ქროდა. თან გვშიოდა და საჭმელად წავედით სითბოში.
კიდევ ერთი გაფრთხილება ლუვრთან დაკავშირებით – ყოველ დღეს იქ ათასობით ადამიანი შედის, შესაბამისად, საკმაოდ გრძელი რიგებია (ჩვენ მარტო 1 საათი მოგვიწია). ამიტომ, ჯობია დილიდანვე წახვიდეთ და ყველაფერი კარგად დაგეგმოთ. ჩემი აზრით, გიდის აყვანა ჯობია მაინც. თან მუზეუმებში არაფერს არ აქვს წარწერა 1ზე მეტ ენაზე. ყველაფერი ფრანგულად აწერია. ასე რომ, გიდი გამოგადგებათ. ხო, კიდევ ყოველი თვის პირველ კვირას ნებისმიერ მუზეუმში შესვლა უფასოა.
მეოთხე დღეს ძლივს გვეღირსა პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის ნახვა. ცუდი ის არის, რომ ფოტოაპარატი ზუსტად შესვლის წინ დამიჯდა და ვიდეო (რომლის გადაღებაც ყველაფრის უკეთ დასამახსოვრებლად მინდოდა) ვერ გადავიღე. რაც მთავარია, დიდი ხნის ოცნება ავიხდინე და ვნახე.
ნოტერდამის მერე მულენ რუჟის სანახავად წავედით. მთელ ქუჩაზე სექს შოპების გარდა მგონი არც არის არაფერი. რა უნდა მოგინდეს, რომ მაგ მაღაზიებში ვერ ნახო.
მულენ რუჟიდან სადღაც სხვა ქუჩებზე გამიყვანა ჩემმა დამ და იქ ვნახე კედელი, რომელზეც ყველა ენაზე აწერია ‘მე შენ მიყვარხარ’. დიახ, ქართულადაც აწერია. მსოფლიო გვიცნობს ფაქტიურად :))
მერე მონმარტში წავედით. საკმაოდ მაღლა არის, გორაკზე და ასვლა ცოტა უჭირს ხალხს. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ როცა შევედით, წირვა მიმდინარეობდა და ყველა რიტუალი ვნახე. არა, რიტუალის გამო არ მოვიხიბლე, ეგ მანამდეც მქონდა ნანახი. ამ შემთხვევაში ის მომეწონა, რომ სხვა ტურისტული ადგილებივით მარტო მონუმენტად არ არის გადაქცეული და ეკლესიის ფუნქცია არ აქვს დაკარგული. მითუმეტეს როცა ნოტერდამში მქონდა ნანახი წარწერები: ‘სანთლის დასანთებად შემოგვწირეთ 2 ევრო’, ‘სანთლის წასაღებად შემოგვწირეთ 5 ევრო’ და ა.შ.
მონმარტთან ახლოს მხატვრების უბანია და იქ ჯერ კიდევ შემონახულია ადგილი, სადაც საკმაოდ ცნობილი მხატვრები იყრიდნენ თავს. იქ დღესაც საკმაოდ ბევრი მხატვარია, თუმცა ისინი ტურისტებისგან ‘გასამდიდრებლად’ დგანან იქ არა ერთმანეთის სანახავად. თუ არ ვცდები, იქ სახატავად მხატვრებს სპეციალური ლიცენზია სჭირდებათ, შენ რომ გინდა და დგახარ ეგრე არ დაგაყენებენ.
ყველაფრის ნახვის მერე, ტრადიციულად საჭმელად წავედით. ცოტა ღამის პარიზიც ვნახე. ცუდი ის იყო, რომ გარეუბანში ვცხოვრობდით და უკან წასასვლელად მეტრო გვჭირდებოდა, რომელიც 12-1-სთვის იხურება და ძაან უნდა იჩქარო, რომ მიასწრო.

გაგრძელება იქნება შემდეგ პოსტში :))

Nightroamers Society

ადრე, ფორუმზე არსებობდა თემა ‘nightroamers society’, რომელიც მხოლოდ ღამით ცოცხლდებოდა და დილამდე აქტიურად იყო. დღისით იქ არავინ პოსტავდა. ახლა დილის 6 საათია (ნუ 15 აკლია). მე ფორუმზე აღარ ვპოსტავ და ის თემაც ალბათ არავის ახსოვს ახლა. ხოდა სად უნდა წავსულიყავი თუ არა ჩემ ბლოგზე? მთელი ღამე წიგნს ვკითხულობდი, ქრისტეს კომისიას (ვინც არ იცით, რეკომენდაციას ვუწევ), [...]

უკვე ზაფხული?

ძალიან უცებ დაცხა. დღეს რომ გავედი, ისე დამცხა, ძლივს მოვაღწიე სახლამდე. ადრე უკვე დავწერე, რომ ზაფხული მაინცდამაინც არ მიყვარს ხო? ხოდა კიდევ ერთხელ დავწერ. ბევრი მიზეზი მაქვს იმისთვის, რომ არ მიყვარდეს ზაფხული და მხოლოდ ერთი მიზეზი იმისთვის, რომ მიყვარდეს. ყველაზე მეტად იმას ვერ ვიტან, რომ არ თბილა – ცხელა. თან ისე, რომ სუნთქვა გიჭირს და [...]

ისა…

ბოლო დროს ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რომ მგონი სხვანაირი პოსტების წერა მირჩევნია ამ ეტაპზე და მაგიტომაც არ მომდის მუზა. არადა რომ შევცვალო პოსტების შინაარსი და სტილი, მეშინია, რომ ბლოგის სტილში არ ჩაჯდება. მახსოვს, დრო იყო, ბლოგზე ჩემთვის ვწერდი და მეკიდა ბლოგის სტილიც და ისიც, მოუხდებოდა თუ არა რაღაც შინაარსის პოსტი. მოკლედ, ჩამოვყალიბდები და მოვალ რა, თორე [...]

ბლოგი ჩამვრთე და დამიბლოკეს

სანამ ბლოგი გათიშული იყო, მეგობარი მეუბნებოდა (არ მახსოვს რომელი) რათ გინდა ბლოგის ჩართვა თუ მაინც წელიწადში ერთხელ შედიხარო. არა, მთლად წელიწადში ერთხელ არ შემოვდივარ, კვირაში ერთხელ მაინც ვწერ პოსტს. ამის გარდა ყოველ დღე მოსანახულებლად შემოვდივარ (მიყვარს მაინც). მაგრამ ამ პირობებში როგორ უნდა ვპოსტო? სამსახურში თურმე ჩემი ბლოგი დაუბლოკავთ. თანაც მარტო ჩემს კომპზე, როგორც შევამჩნიე. არადა სამსახურიდან [...]

უნდა გამიკეთო

რამდენი შეიძლება სთხოვო ადამიანს, რომელსაც მხოლოდ ფეისბუქით იცნობ? მესმის, სთხოვო რაღაცის დალაიქება (თუმცა ესეც საშინლად მაღიზიანებს), ინფორმაცია რომელიმე საერთო მეგობრის შესახებ ან რაიმე კითხვა დაუსვა, რომელზეც თვლი, რომ კომპეტენტურ პასუხს მიიღებ ამ ადამიანისგან. გამაგებინეთ, ეს შენი საქმის გაკეთების თხოვნა რა პონტია? მაგალითად, ანგარიშზე გადმომირიცხე, ან ვორდის დოკუმენტში რაღაც გამიკეთე და ა.შ. უკაცრავად, მაგრამ დრო და [...]