მე ამაზე გული მერევა

პირველ რიგში უნდა გითხრათ, რომ ნანიკო ხაზარაძის ფანი არ ვარ, რომ გითხრათ მევასებათქო, ეგეც ტყუილი იქნება. ჩემთვის ის ‘ვიღაც’ არის (რაც არ უნდა საწყენი იყოს ეს მისთვის)

პრაიმ ტაიმი იცით რა არის? გაზეთია, რომელიც მე დღეს რწყევაში დამეხმარა (უკაცრავად ასეთი გამოხატვისთვის)

ჯერ პატარა შესავალს გავაკეთებ. როდესაც უნივერსიტეტში ვასწავლიდი, ჩემს სტუდენტებს ეთიკური ნორმების შესახებ ვესაუბრებოდი. ნუ ეს ეთიკური ნორმები ძალიან ბევრია, მითუმეტეს, როცა ინტერნეტს ეხება საქმე და ბლოგს, სადაც აბსოლუტურად თავისუფალი ხარ.

ეთიკურ ნორმებს ასწავლიან ჟურნალისტებსაც. ჩემი აზრით განსაკუთრებულად უნდა იყოს ჟურნალისტებთან ამაზე აქცენტი. აქამდე ასეც მეგონა, მაგრამ სტუდენტებს რა უნდა ველაპარაკო ინტერნეტის ეთიკურ ნორმებზე, როდესაც პრაიმ ტაიმის ჟურნალისტი ასეთ მარაზმს წერს და გაზეთი კიდევ აქვეყნებს ამას და ფეისბუქის გვერდზე ამაყად დებს?

საუბარია ამ სტატიაზე (სანახავად დააკლიკეთ, ან იხილეთ პოსტის სრული ვერსია).

მოკლე შინაარსი:

მოკლედ, სტატიაში საუბარია, რომ ნანიკო ხაზარაძის ქმარი თურმე ახლა ამერიკაშია და იქიდან გაზეთს სწერს, რომ ძალიან ბედნიერია იქ, შეუძლია თავისუფლად დაქამაუთდეს, არ უტყდება ხმამაღლა განცხადება, რომ გეია და იქ ყავს ბოიფრენდი ჯოვანი თუ რაღაც. მოკლედ, სპეციალურად ამისთვის დაუკავშირდა თითქოს პრაიმ ტაიმს და შეყვარებულის სურათებიც გაუგზავნა.

ნუ ამაზე მერე საუბარი შეყავთ, რომ ნანიკო კომენტარს ერიდებოდა ამდენი ხანი და ჭორები ისედაც დადიოდა ამაზე და ახლა ნაღდად გაირკვა და ბლა ბლა ბლა და დებენ ვითომ ინტერვიუს, რომელიც ნანიკოსგან სატელეფონო ზარით აიღეს. ნუ ნანიკო უარს ამბობს კომენტარზე. ეს იდიოტები დებენ მის ნათქვამს, რომ არ უნდა კომენტარის გაკეთება და მთელი ამბები, მოკლედ. ანუ წერენ ყველაფერს, რაც არავითარ შემთხვევაში არ უნდა დაწერო, როდესაც კომენტარზე უარს გეუბნებიან.

მარაზმის ზეიმი!

განხილვა:

კარგი, ვთქვათ ის ქმარი მართლაც სპეციალურად დაუკავშირდა პრაიმ ტაიმს, გეხვეწებით, სტატია დაწერეთ, რომ გეი ვარ და ბოი ფრენდი მყავს აქო. როდესაც თვითონ წერ, რომ ნანიკოსთვის ძალიან მძიმე თემაა ჯერ კიდევ, რატომ უტყნავ ტვინს ზარებით და გამოკითხვებით? მითუმეტეს სტატიით, სადაც აცხადებ, რომ ნანიკო აქ დააგდო შვილთან ერთად და თვითონ პიდარასტებში საგულაოდ წავიდა.

ნუ ჩავთვალოთ, რომ ეს არაფერი, ძალიანაც ეთიკურია ვითომ. რესპოდენტი გეუბნება, რომ არ უნდა კომენტარის გაკეთება და ნახუიზე გიშვებს. რატომ წერ ამას? მითხარით, თუ შეიძლება, ამ იდიოტმა ჟურნალისტებმა სად წაიკითხეს, რომ ამის დაწერა შეიძლება და ეთიკურია?

და მარაზმის ზეიმი ბოლოში ერთ-ერთი ფრაზა:

ნანიკო მაშინ გატაცებით ყვებოდა თავის ოჯახზეც, იმაზე, თუ როგორ ურჩევდნენ ჯერ არდაბადებულ ბავშვს დედამთილთან ერთად სახელს… დღეს ნანიკო თბილისში შვილთან ერთად ცხოვრობს, მისი დიდი სიყვარული და ერთადერთი შვილის მამა, ლევან ნუცუბიძე კი ამერიკაში – ჯოვანისთან  და ქართულ საზოგადოებას „თავისუფალ“ მესიჯს უგზავნის

ერთი ვარიანტია, რომ ვინც ეს დაწერა ძააააან მაგრაა დაბოღმილი ნანიკოზე (თუმცა ეს არც მის არაკომპეტენტურობას ამართლებს, არც მის მარაზმ სტატიას, ეს კიდევ უფრო ამძიმებს ამ ჟურნალისტიდ მდგომარეობას). მეორე და უკეთესი ვარიანტია, რომ ეს ჟურნალისტი უბრალოდ იდიოტია და არასდროს არაფერი უსწავლია ჟურნალისტიკის მხრივ. თვითონ გაზეთი, რომელიც ამას წერს, იმაზე აღარაფერს ვამბობ.

ამის შემდეგ საჩივარს ყველა ვარიანტში იმსახურებენ

პ.ს. აქვე საუბრის აუდიო ჩანაწერი:

მათთვის, ვისაც ლინკზე გადასვლა დაეზარა, შეუძლია სტატია აქვე წაიკითხოს, ამ ღილაკზე დაწკაპუნებით

ჩემს ძვირფას ფეისბუქელ მეგობრებს

უკვე ყველამ იცით, რომ მე და შოთა დავშორდით. ეს ამბავი თქვენს უმრავლესობას ძალიან ახარებს და ამის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, ვერ გთხოვთ ყველამ გამოიგლოვეთ ჩემთან ერთადთქო, მაგრამ ძალიან გთხოვთ ნუ შემეცით შედეგი რაღაცეებით:

1. არ არის საჭირო ფეისბუქზე პანაშვიდების მოწყობა, წიპა  ‘საუკეთესო წყვილი იყავით’, ‘ვაგლახ, როგორ დაგკარგა’ და ასე შემდეგ სლეობები და შემდეგ შოთაზე მიხტომა. ამით ჩემთან ქულებს ვერ დაიწერთ. შოთასგან რომ ვერ ვიგებდე, რომ აბამთ, მარტო თქვენი ლაპარაკიც მახვედრებს.
2. არ არის საჭირო ჩემთან დაფრენდება. მართლა ვერ ვხვდები რა ხეირია ეს თქვენთვის. ანუ ჩემგან ქულები არ გჭირდებათ შოთას შებმისთვის და ვერც მიიღებთ (რისთვის, თორე კი). აბსოლიტურად ფეხებზე მკიდია, რა სტატუსებს წერთ და აი რა სლედ მჭირდებით ფრენდ ლისტში? ახლა არ მითხრათ, დაბროს ველოდებითო (ლოლ)
3. არ არის საჭირო ყველასთვის მიხარება, რომ შოთასთან იყავით და თან დაყოლება, პიკოს არ უთხრათო. აი ეს ყველაზე სასაცილოა. come on guys სანამ თქვენ დაიწყებთ შოთას შებმას, სანამ შოთა მიხვდება, რომ რამე გექნებათ, მე უკვე ვიცი, რაც მოხდება. მანამდე თუ რაღაც მოხდა და ვერ მივხვდი, მერე მაინც, შეხვედრის დროს პირდაპირ შუბლზე გაწერიათ :)) აი სულ მინდება რომ პირდაპირ, ხალხში გითხრათ, რას ინაზები, ვიცი ყველაფერითქო, მარა ცოდოები ხართ ჩემი პირდაპირულობისთვის (ცუდ პონტში არ ვამბობ, მართლა)

პ.ს. რამდენი და რომელი თქვენგანი წაიკითხავს ამ პოსტს ეგეც ვიცი. ეს რა თქმა უნდა პრობლემა არ არის, სხვებსაც დაულინკეთ, მარა კომენტარებში პრანჭვას ნუ დაიწყებთ, მაინცდამაინც რწყევას ნუ დამაწყებინებთ

მოგონებები ზაფხულზე

ამ ზაფხულს საერთოდ არსად წასვლას არ ვაპირებდი, მაგრამ ჯერ იყო და მანგლისში წამიყვანეს (სხვა გზა არ მქონდა, დავნებდი) და მერე ბათუმში გამაქანეს სრულიად მოულოდნელად. ნუ მანგლისის ამბების მოყოლას აზრი არ აქვს. მთელი დღე ვიჯექი და ვკითხულობდი, დროდადრო ტელევიზორსაც ვუყურებდი. აი ბათუმი ცოტა უფრო საინტერესო იყო.

პირველი ღირსშესანიშნაობა – მეტსახელი ‘პიკოლინა’ შეცვალა მეტსახელმა ‘კონკია’. ეს იმიტომ, რომ ჩემი სახლი 12ზე იკეტებოდა და მაგ დროისთვის სახლში უნდა ვყოფილიყავი :))

სცადა კაცმა პანორამა და რამდენად გამოვიდა, ეგ სხვა საკითხია :))

ხო, წინა პოსტში ვინილზე რომ დავწერე გახსოვთ? კარგიათქო. ხოდა დაივიწყეთ. თავიდან ძაან ასწორებდა, კარგი სიტუაცია, არა პაპსა მუსიკა, არა უსაშველო ფასები, ბევრი ნაცნობი იქ. ბოლოს რომ მივედი საშინელება იყო. რაღაც საზიზღარი კლუბური მუსიკა ბოლო ხმაზე და ვიღაც ბეეევრი ხალხი :/ არა, დაივიწყეთ ვინილი

ძალიან ბევრი ნაცნობი ვნახე ბათუმში. თითქმის ყველა ნაცნობი იქ იყო – ფორუმელები, ბლოგერები, ფეისბუქის ნაცნობები, ჩემი სტუდენტებიც კი ვნახე. ყველაზე მეტად lady bird-ის ქმრის ნახვა გამიკვირდა. ზაზა ქვია, თუ არ ვცდები. შემთხვევით შემხვდა და მიცნო, ბლოგს კითხულობს თურმე ეგეც და გამიხარდა :)) უნოც ვითამაშეთ იქ

დიახ, ეს კარტი მე მეჭირა და წავაგე :))

წელს, რატომღაც ტალღებში შესვლის მეშინოდა. ილია რომ არ ყოფილიყო იქ, არც შევიდოდი ალბათ. მაგ დროს ძლიერი დინებაა და მეშინოდა, რომ ვეღარ გამოვიდოდი. თან ნაპირზე ამოსვლა ხო საშინელებაა, 9ჯერ გახოხიალებს ქვებზე ტალღა, სანამ წყლიდან ამოაღწევ. მართალია, ილია მეხმარებოდა დინებასთან შეწინააღმდეგებაში, მაგრამ მაინც ვყლაპე წყალი მაგის გამო. მოკლედ, ცოტა ნაპირისკენ გამიყვანა, სადაც უკვე ეხეთხებოდა ტალღა, თუ რაც ქვია და მეუბნება, ახლა ნახეო, დაიცადეო. ველოდები მეც. ხოდა მოვიდა დიდი ტალღა და ჩამაყვინთავა, როგორც კი ამოვედი, ეგრევე მეორე დამეცა თავზე. თვითონ ილია ნაპირზე ამოატივტივა და ქვებზე ახოხიალა. რომ ვუსაყვედურე, არ გაიტეხა და მაგარი იყო, რა გინდაო :D

ყველა სურათი ნაინომ წაიღო და მე მარტო სურათის სურათი დამრჩა

იქ რომ ჩავედი მოვიწამლე თუ რაღაც. მოკლედ, წამოსვლამდე სულ ცუდად ვიყავი. ძალიან ბევრი ყოფილა ეგრე. წყალში ჩხირებიაო, თუ რაღაც და ბევრი იყო ჩემსავით ცუდად. ბევრი კიდევ გაცივდა თუ გრიპი აიკიდა.

ძალიან არ მომეწონა, რომ როცა საჭირო გახდა, პლიაჟზე მაშველი ყველაზე ბოლოს მივიდა.

ძალიან მომეწონა ალდაგის მედ პუნქტები სანაპიროზე. შუა ნაპირზე რომ რამე მოგინდეს, იქვე არიან და დაგეხმარებიან უსასყიდლოდ ))

ხო, მგონი სულ ეს იყო :))

მინი პოსტი ბათუმიდან

მოკლედ, უკვე 4-5 დღეა (ან ცოტა მეტი), რაც ბათუმში ვარ. ძაან არ მქონდა აქ წამოსვლის თავი (ნუ ხალხის ნახვა არ მინდოდა და საერთოდ გარეთ გასვლა), მაგრამ ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ მაინც ჩამოვედი.

პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, ზღვის დანახვამაც უკვე გამაბედნიერა <3 ამის გარდა, გარეთ გასვლის პრობლემა აქ მყოფმა ფორუმელმა მეგობრებმა დამაძლევინეს. ძალიან მიხარია იმ ფორუმელების გაცნობა, რომლებსაც აქამდე არ ვიცნობდი. განსაკუთრებით, აკაცია და უმცროსი აკაცია და გოქა <3 აკაციებთან ერთად ზღვაზე დავდიოდი ყოველ დღე. ესენი რომ არ ყოფილიყვნენ, მარტო მომიწევდა ჭყუმპალაობა :)) მერე რა, რომ ზვიგენებივით მივლიდნენ გარშემო და ცდილობდნენ ვეყვინთავებინე :/

ხო, ხალხ, ბათუმში რომ მოხვდებით, ვინილში უნდა წახვიდეთ <3 შემიყვარდა ეს ადგილი. ერას მოედანზეა არა-პერო, საკაიფო ბარი. ყოველ დღე იქ მივდივართ ჩვენ :))

ხო, წავედი მოკლედ, თორემ დროში ვიწვები. საღამოს ერთი ფორუმელი ვახშამს მოამზადებს, მისურვეთ, არ მოვიწამლო (არა, მჯერა, რომ არ მომწამლავს) :))

სურათი მოვიპარე, მაგრამ თქვენ ეს არ იცით

ხო, სათაურზე ბევრი ვიფიქრე და სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

მოკლედ, რაზეა საუბარი. ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრ ქართულ საიტზე და ბლოგზე ვხვდები ამ პრობლემას და ბოლოს გადავწყვიტე, დამეწერა. საუბარია სურათებზე საკუთარი საიტის ლინკის მიწერაზე. ანუ დაგუგლავენ რაღაც სურათს, დადებენ თავის ბლოგზე/საიტზე და ზედ აწერენ (სიტყვაზე) მაგარისაიტი.ჯი. აი სულ მინდება ვკითხო, შენ გადაიღე ეს სურათი?

დავიწყოთ იქიდან თუ რა არის ეთიკური ნორმები. მთელი წელი ვუჩიჩინებდი ბავშვებს, რომ რაღაც ინფორმაციას რომ აიღებენ საიდანმე, ქვეშ აუცილებლად ბმული უნდა მოაყოლონ, საიდან აიღეს. და ეს ჩვენი გამოცდილი, თითქოს საამაყო ბლოგერები/საიტის ადმინები დგანან და ნი ტო შტო ლინკი მოაყოლონ, საკუთარი საიტის სახელს აწერენ ზედ. ეს არის ვიღაცის საკუთრების მითვისება, თუმცა, რამდენადაც ინტერნეტში ყველაფერი ღია და დაუფარავია, ამეების მოპარვის გაკონტროლება საკმაოდ რთული საქმეა.

აი, მაგალითად დავდე სხვა საიტის სურათი, თუმცა ლინკის მითითება დამატებით არ მჭირდება, ზედ დაწკაპუნებით თავისთავად გადახვათ შესაბამის საიტზე

მარტივად რომ აგიხსნათ, წარმოიგინეთ, რომ გადაიღეთ აფეთქების სურათი, ძალიან ამაყობთ საკუთარი თავით და დადეთ სადღაც. მოდის ვიღაც (ზოგიერთო ბლოგერისა და საიტის ადმინის მსგავსი), იღებს ამ თქვენს საამაყო სურათს და დებს თავისთან. თქვენ გწყინთ, რომ უნამუსოდ მოიპარა და თქვენი საიტის მისამართიც კი არ მიაწერა ქვეშ, თუმცა ჯერ სად ხართ, ზედ სურათზე ამჩნევთ, რომ ბედნიერადაა მიწერილი სულ სხვა საიტის სახელი. როგორ შეიძლება, ბოღმამ არ დაგახრჩოთ ამ დროს :))

მოკლედ, თქვენ დებთ თქვენს მიერ გადაღებულ სურათს და სრული უფლება გაქვთ ზედ თქვენი საიტის მისამართი მიაწეროთ (როგორც, მაგალითად მე ვაკეთებ). ასევე შეგიძლიათ სხვა საიტიდან აიღოთ და თქვენთან დადოთ სურათი, მაგრამ არანაირი უფლება არ გაქვთ, იმ სურათს მიაჯღაბნოთ თქვენი საიტის/ბლოგის მისამართი.

იმედია, გასაგებად ავხსენი :))

ჩვენ ვხედავთ ზღვას

უკვე 2 კვირაა, რაც კვარიათიდან ჩამოვედით და უსინდისოდ ვინარჩუნებ დუმილის უფლებას. არადა რამდენჯერ რავდე პირობა, დავწერთქო.

ხოდა დრო მოვიდა, შევასრულო.

ეს სათაური შემთხვევით არ ქვია პოსტს. 3.5 დღე მხოლოდ ვხედავდთ ზღვას ფანჯრიდან და ვერ გავდიოდით. მხოლოდ ბოლო დღეს, წამოსვლამდე 2 საათით ადრე ჩავედი და ტალღებიან წყალში შევედი. აქედან გამოშვებული წყევლა იქაც მომწვდა და წყალმა ჩამითრია. არც ტალღა დამჯახებია და არაფერი. უბრალოდ ჩამითრია :))

ჩემი ბეჯი

ყველაზე მწარე ბოლოს წინა დღე იყო ამ მხრივ, როდესაც ერთი პრეზენტაცია ღამით გადაგვიტანეს და 4-5 ის მერე წესით თავისუფალი დრო უნდა გვქონოდა. თან გარეთ კარგი ამინდი იყო, არანაირი ტალღები, მზე ანათებდა და საშინლად გვცხელოდა, მარა ვინ შეგვარგო. დადგა ის ტიპი, პრეზენტაციას ვინც ატარებდა და ცოცხალი თავით არ გაჩუმდა, სანამ შავმა ღრუბელმა არ დაფარა ცა და ქარი არ ამოვარდა…

განრიგს რაც შეეხება, მთელი დღის მანძილზე შენობაში ვიყავით გამოკეტილები და პრეზენტაციებს ვუსმენდით და რაღაცეებს ვაკეთებდით. მერე, საღამოს 7-8სთვის იყო ვახშამი. ამის მერე გვქონდა თავისუფალი დრო. ჩვენც ვსხდებოდით, ვჭორაობდით, ვსვამდით, უნოს ვთამაშობდით… მოკლედ, ღამის 5სთვის ვწვებოდით და მერე, დილას 8:30ზე ვდგებოდით ისევ. მოკლედ, იქ ყოფნის პერიოდში სულ უძინარი ვიყავი და ყოველ 5 წუთიან შუალედში ოთახში გავრბოდი დასაძინებლად :)))

აქ შედარებით უკეთ გამოიყურება ჩემი სახე :))

რაც შეეხება ყველაზე საინტერესო დღეს, რომლის შესახებაც ცოცხალი თავით არ ვყვებოდი – ბლოგზე დავწერთქო :)) მოკლედ, ერთ მშვენიერ დღეს ბათუმში წავედით. უნდა მოგვევლო, დაგვეთვალიერებინა და მერე დაგვეწერა ამის შესახებ. რომ ჩავედით, სანამ ჯერ კიდევ ჯგუფებად დავიშლებოდით, იქ ის ფანტანი დავინახეთ და დავხამდით, შუაში გავირბინოთთქო. ხოდა მე, ლანდიშამ, თინიმ და კიჯამ ჩავკიდეთ ერთმანეთს ხელები და გავირბინეთ. მოკლედ, ისე გამოვიდა, რომ ყველაზე მეტად მე დავსველდი. ავხედ-დავხედე ლანდიშას და აშკარად ჩემზე ბევრად მშრალი იყო. ხოდა მივედი ზურგიდან და ხელები შემოვხვიე, შენც ისე უნდა დასველდე, როგორც მე დავსველდითქო. ხოდა ამ დროს ეწვია ლანდიშას თავში ჩემი აწევის გენიალური იდეა. მე ხომ მის უკან ვიდექი, ხოდა გამოწია ხელები უკან, მომკიდა და ზურგზე წამომიკიდა და წინ გადაიხარა. მარა ვერ გათვალა, რომ ძალიან არ უნდა გადახრილიყო და ვეღარ გასწორდა. მეც, ბუნებრივია, წონასწორობა ვერ შევინარშუნე და პირდაპირ სახით დავეთხლიშე ქვაფენილს…

სანამ უარესად გასივდებოდა და გაწითლდებოდა...

ეკა ამბობდა, რაც თბილისში დარჩენილმა დაბოღმილმა ბლოგერებმა გვწყევლეს ყველაფერი შენზე გადმოვიდაო :))

ხო, აქვე ზემოთხსენებულ ბლოგერებს რაც შეეხებათ, 2 კვირით ადრე IWPRმა ძალიან მაგარი პროექტი გააკეთა, საუკეთესო, რაშიც კი მიმიღია მონაწილეობა. დოდიმ ამის შესახებ ინფორმაციაც გაავრცელა და იქით ეხვეწებოდა ბლოგერებს, წამოდითო. რატომ გამოთქვა სურვილი მხოლოდ რამდენიმე ბლოგერმა? რატომ არ იყვნენ ის ბლოგერები სიკამპზე ან ათას მსგავს ივენთზე, სადაც იქით ეხვეწებოდნენ, წამოდითო.

ასე გადიოდა მთელი ჩვენი დღეები

ბლოგერები მაშინვე მომვარდნენ, ჩამომბანეს დასისხლიანებული სახე, შემამოწმეს, კბილები ხომ არ შევატოვე ქვაფენილს, ან რამე უარესი ხომ არ დავიშავე. ამის მერე, სადღა მქონდა ბათუმის თვალიერების თავი, თავბრუ ისე მეხვეოდა, ორად ვხედავდი ყველაფერს. შესასვენებლად პლიაჟზე ჩამოვსხედით. ზუსტად ამ დროს ჩავწერე ვიდეო პოსტი, რომელსაც პოსტისავით დაგვიანებით ვდებ. საერთოდ, ასე არ ვლაპარაკობ, ისე მტკიოდა სახე, ძლივს ვაღებდი პირს და მაგის ბრალია :))

ბოლოს ლიტერატურულ კაფეში შევიყარეთ ყველანი ერთად. ვინც არ იცოდა, მოვუყევი ჩემი ტრაგედიის შესახებ :)) მერე მოცეკვავე შადრევნები ვნახეთ. რამდენიმე ვიდეო და სურათები გადავიღე.

ყველაფერს რომ მოვრჩით, საღამოს, საქაერონავიგაციაში წავედით. ძალიან კარგი და თბილი დახვედრა მოგვიწყვეს <3 მწვადები, ღვინო, ლუდი და ფეხბურთი დიდ ეკრანზე. მეტი რა არის საჭირო დაქანცული ბლოგერების გასახარებლად? სხვების არ ვიცი და ჩემი გული კი მოიგო საქაერონავიგაციამ (სიამოვნებით ვიმუშავებდი მათთან, ძაან სასიამოვნო ხალხი იყო)

პალმები ბათუმურად

ხო, სანამ აქ დარჩენილი დაბოღმილი ბლოგერები იწყევლებოდნენ, რუსეთის პრესა დეზინფორმაციის გავრცელებით იყო დაკავებული. თითქოს სამინისტრომ საიდუმლო ადგილას შეგვკრიბა ‘დასავერბოვკებლად’. ლოლ

მოკლედ, საკმაოდ დამღლელი და ზარალიანი დღეები გავატარე კვარიათში.

კიდევ იტყვით, სატუსოვკოდ წავიდნენო? დარწმუნებული ვარ, მაინც იტყვით :))

ბოლოს ვიდეო განწყობისთვის. კვარიათისკენ რომ მივდიოდით, გზაში საჭმელად გავჩერდით და იქ გადავიღე :))

http://www.youtube.com/watch?v=qvGHot7dJrw

უნამუსო ბლოგერი

დიახ, მე ვარ სათაურში ხსენებული უნამუსო ბლოგერი.

ხშირად ვინც შემოდის ბლოგზე, შეამჩნევდა, რომ ბოლო დროს ძალიან მოვუკელი წერას. ბევრი მეკითხება, რატომ აღარ წერო, ბევრი მსაყვედურობს…

ძალიან მიჭირს ახლა წერა, მართლა, საშინლად. ახლაც აზრებს თავს ვერ ვუყრი და თითებს ძლივს ვატან ძალას, რომ რამე დავწერო.

აქ ხომ ძირითადად პირად რაღაცეებზე ვწერ. ახლა კიდევ პირადი ცხოვრება საშინლად აწეწილი მაქვს, არსებობაც კი მიჭირს. ხოდა პოსტის დაწერას რომ ვაპირებ, პირველი აზრი პირადი ამბებისკენ გარბის. არადა არ მინდა იმაზე დავწერო, რაც ჯერ კიდევ ძალიან მტკივა (არც გამომდის მამენტ). ხოდა დამრჩა ასე ცოტა უყურადღებოდ ბლოგი.

ვიცი, რომ ეს არ გამივლის, მაგრამ იმედი მაქვს, ცოტა ხანში პოსტების წერას მაინც შევძლებ ისევ.

ბოლოსდაბოლოს, ჩემი დანარცხების ამბავი მაქვს მოსაყოლი, რომლის შედეგებიც დღემდე მეტყობა სახეზე :))

გამარჯობა კვარიათიდან

ძალიან პატარა ვიდეო პოსტი ჩავწერე კვარიათიდან, სადაც ტარდება ქართული ბლოგინგის დღეები:

http://www.youtube.com/watch?v=fsmMnQhpiRo

ამ ამბავმა ცოტა უარყოფითი შეფასებაც მიიღო ზურასგან, თუმცა იმედი მაქვს, რომ მის ყველა კითხვას პასუხი გაეცემა და ამდენი უკმაყოფილება არ დარჩება…

ვი ლავ იუ, ზურ

არჩევნები დაგვიანებით

წინა კვირას ვერ მოვაბი თავი ამ პოსტის დაწერას. თან იმდენი ემოცია დამიგროვდა, მაშინვე რომ დამეწერა, ზედმეტად გრძელი გამოვიდოდა ნამდვილად :))

მოკლედ, კვირა დილას რომ გავიღვიძე, უკვე ვიცოდი, რომ ეს მძინე დღე იქნებოდა. არადა ღამითაც არ დამეძინა, ისე ვღელავდი. დილას 6ზე ავდექი და 7ზე პატიოსნად საარჩევნო უბანზე ვიყავი, გახსნას ვესწრებოდი.

ჩემმა დამ პირველად მისცა ხმა და დავაფიქსირე

დეტალებში მოყოლას არ დავიწყებ, მხოლოდ მთავარს გეტყვით. ჩემს უბანზე ხმა რომ მივეცი, დამირეკეს, ალასანია ამა და ამ უბანზე მიდის და მიდი შენცო. მივედი და შედეგად ექსკლუზიურად ჯეოელექშენს.ჯი-სთვისაც ჩამოვართვი ინტერვიუ. არადა რომ ვთხოვდი, ცალკე მინდათქო, გვერდით კაცი მიყვებოდა და იმან მკაცრად მითხრა, მისცა ამან უკვე კომენტარი, დაანებე თავიო და უცებ მომიტრიალდა ალასანია და “გისმენ, მკითხეო”. ააა ბედნიერი ვიყავი

ხმის მიცემის პროცესი

მერე მითხრეს, სააკაშვილი დაახლოებით 1 საათში მისცემს ხმას და მიდი შენცო. მივედი, 4 საათი ველოდე და მოვიდა ბოლოს, როგორც იქნა. პირადად ვერ ჩამოვართვი ინერვიუ, მაგრამ ჩემი გადაღებული ვიდეო პირველი იყო, რომელიც ვრცლად დაიდო. იმედი კი ლაივს უშვებდა, მარა გათიშეს მერე აგიტაციის გამო.

სააკაშვილის ლოდინში კუდას კაცი ვიპოვე იქ

სანამ დანარჩენები პრეზიდენტს ელოდებოდნენ, ჩვენ შიმშილს ვკლავდით

იმ დღესაც და შემდეგი 2 დღის მანძილზეც რამდენიმე ინტერვიუ ავიღე და რაღაც ინფორმაციები მოვაგროვე. როგორც გითხარით, ყველაფერს არ მოვყვები დაწვრილებით.

ცესკოში ნაპოვნი წითელი წკაპუნები. ფუტკარაძე მეუბნებოდა, სანამ არ გცემენ მაგეების გადაღებისთვის არ მოისვენებ შენო :))

მეორე დღეს რომ თქვეს, ინტერვიუებზე უნდა წახვიდეთო, ექსპერტებთან და ვიღაცეებთანო, მე ვუთხარი, საყვარელიძე ჩავწეროთ და მე წავალთქო. საყვარელიძე დაახლოებით 3-4 წლის წინ მიკითხავდა ლექციებს და ჩემი უსაყვარლესი ლექტორი იყო. შუალედებში ერთად ვეწეოდით ხოლმე და ცოტას ვლაპარაკობდით. სულ ფრენა-ფრენით წავედი ინტერვიუზე, მიუხედავად იმისა, რომ 90% ვფიქრობდი, ვერ გამიხსენებდა. რომ მივედი, მოვიდა და მომეფერა და გავიკვირვე, გახსოვართმეთქი? და შენნაირი ღიმილის დავიწყება როგორ შეიძლებაო. ვერ აგიხსნით რა ბედნიერი ვიყავი. მერე აღმოჩნდა, რომ ჩვენს საიტს თვალ-ყურს ადევნებდა (ჯეოელექშენ.ჯი-ზე ვსაუბრობ)

რამაზ საყვარელიძე <3

ძალიან მძიმე იყო ის 3 დღე, მაგრამ ყველაზე მძიმედ მაინც 3 რამ მახსენდება: ჩემზე შემოტევა ჩემს საარჩევნო უბანზე, ჟურნალისტების ზედახორა სააკაშვილის ხმის მიცემისას და თინის დაღვრემილი სახე მოქალაქეების გამოკითხვის შემდეგ.

IWPR-ის ოფისის კუ, რომელიც გართობაში გვეხმარებოდა (ნეტა არ მოკვდა ჯერ?)

ჟურნალისტების ზედახორას, ჯობია არ ჩავუღრმავდე, მარა ძაან ცუდი რამე იყო, რომ იცოდეთ. მითუმეტეს, როცა მეც მათში ვიყავი მოყოლილი.

მე და გიორგი ცესკოში რომ მივდიოდით, გაგვაფრთხილეს, ერთმანეთს გადაუღეთ იქ მუშაობისას სურათებიო. რამდენადაც ეგ ძალიან ძნელი იყო, წინასწარ ვიზრუნეთ სურათებზე

ცესკოში

რაც შეეხება შემოტევას. საარჩევნო უბანი რომ იხურება უნდა შეასწრო დახურვამდე, თორემ მერე ვერ შეხვალ (გამოსვლა კი შეიძლება მერე). ჩემს საარჩევნო უბანზე (ანუ სადაც მე ვაძლევდი ხმას) ძალიან არაკეთილგანწყობილები იყვნენ ჩემდამი კომისიის წევრები და თავმჯდომარე. სულ ეჩვენებოდათ, რომ რაღაცის აღმოჩენა მინდოდა და ზედმეტად ვიქექებოდი, ან ეშინოდათ, რამე არ აღმომეჩინა. მოკლედ, კომისიის თავმკდომარეს განსაკუთრებით არ დავევასე. საღამოს რომ მივედი დახურვაზე და სურათების გადაღება ამიკრძალა. არადა დილას არ დაუშლია. ასე მითხრა, განსაკუთრებით გაგვაფრთხილეს კამერებს მოერიდეთო (იმიტომ ხომ არა, რომ დარღვევები არ დაეფიქსირებინათ?). მოკლედ, მე მივაწექი, კანონი მაჩვენე, რომლის მიხედვითაც არ შეიძლება გადაღებათქო. თან ეს ქალი მაწვება, შენ მე აქ ხელს მიშლი დილიდან და ღლაპი ხარო და რაღაცეები. თან მეშინია, ხელის შეშლაში რომ დამადანაშაულოს, ჯარიმაა მაგაზე და ვერც დავამტკიცებ, რომ არ ვუშლიდი. თან ჩემი ტრენერისგან ზურგი მქონდა, რამე თუ მოხდა, დაგეხმარები და გამოვუშვებ ხალხსო. მოკლედ, ბოლოს ამ ქალს ვუთხარი, კარგი, თუ გინდა, არ გადავიღებ, თუ გინდა, გავალთქო, მარა ჩანაწერების წიგნში დავაფიქსიროთ, რომ ასეთი შემთხვევა იყოთქო. რამდენადაც მაგაზე უარი აშკარა დარღვევაა, არა, იყავი, გადაიღეო. აქეთ დამამადლა თან. მერე ვითომ ისე გავანერვიულე, რომ ცუდად გახდა და კაპლი მომეცითო, ძახილი დაიწყო.

დავით ბირმანი ინტერვიუზე მოვიყვანეთ და ინტერიერის გაუმჯობესებაზე დაიწყო ზრუნვა

რამდენიმე დარღვევა დავაფიქსირე, მარა იმდენად მნიშვნელოვანი და სკანდალური არ იყო. ყოველ შემთხვევაში, საიტზე არ დადებულა ინფო ამის შესახებ.

რამდენიმე სურათი გადავუღე რეპორტიორებს, რომლებიც კაბინაში ყოფდნენ ფოტოაპარატებს და გადაღებას ცდილობდნენ

მუშაობის პროცესში ყველაზე სასიამოვნო იყო სასუსნაოები, მირიანთან მივარდნა “ჩქარა”-ს ძახილით, ოფისის კუსთან ურთიერთობა (აფსუს სად წამეშალა ის ვიდეო), კაკულიას ინტერვიუს იმედი  და ბოლო საღამოს უკანასკნელი ენერგიის დახარჯვა.

პ.ს. მუშაობის პროცესის ამსახველი ფოტო მასალა:

მუშაობის პროცესი ოფისში

უფრო ახლოდან

ჭამა ბედნიერებაა

ჯასთ მირიანი

ლანდიშა

ბოლოს ასეთი სიხარულით გამოგვაცილეს მაიამ და ნინომ

1-2 ვიდეოც განწყობისთვის. ლანდიშა ითვლის წამებს ბლოგის დახურვამდე:

http://www.youtube.com/watch?v=nQ5z4VCZLTc

რა უნდა ქნა, როდესაც ტვინი ადუღებული გაქვს მუშაობისგან?

უნდა გაერთო! იხილეთ ვიდეო:

http://www.youtube.com/watch?v=vgUEKm74dBE

არჩევნები მომკლავს მე

ცოტა დაღლილი ვარ, მარა დარწმუნებული ვარ, ხვალ ბევრად უარესი მელის.

მოკლედ, IWPR-მა გადაწყვიტა პატარა ექსპერიმენტი ჩაეტარებინა და ახალი მედიის წარმომადგენლები ტრადიციული მედიის წარმოადგენლებთან ერთად გააშუქებენ (გავაშუქებთ) არჩევნების მიმდინარეობას. შესაბამისად, ყველაზე სწრაფად ინფორმაცია, იდეაში ამ მიზნით შექმნილ საიტზე დაიდება: http://geoelection.ge/ , რომელიც სულ ცოტა ხანში ამოქმედდება

რამე ინფოს მიღება თუ მოგინდებათ, შეხვალთ და ნახავთ, რა ხდება ამ დროს. თუმცა, სამუშაო საკმაოდ მძიმე შესასრულებელი იქნება. მთელი დღე გასულები უნდა ვიყოთ, სულ საარჩევნო უბნებზე. ჭამისთვის კი გამოვნახავთ დროს (სხვა თუ არაფერი, თან წავიღებთ), მარა დილის 7 საათიდან შუაღამემდე (სანამ ხმების დათვლა არ დასრულდება) გარეთ უნდა ვიყოთ, საარჩევნო უბნებზე და თვალები ფააართოდ უნდა გვქონდეს გახელილი და ცოტა არ იყოს, ძნელია

თუ რამე დარღვევა აღმოაჩინეთ, უბრალოდ დამირეკეთ, ან მომწერეთ ნომერზე: 899 20 18 55 . ეს ნომერი სხვებსაც შეგიძლიათ გაუზიაროთ და რაღაც ნი ტო-ს შემჩნევის შემთხვევაში უბრალოდ დამიკავშირდით ;)

ამის გარდა, ვინმე თუ ხართ/გყავთ კომისიის წევრი, ან დამკვირვებელი, ან რამე მსგავსი არჩევნებზე, იქნებ ისინიც დამიკავშირდეთ, ან თქვენი/მათი კოორდინატები მაინც მომცეთ, რომ დღის განმავლობაში დავუკავშირდე.

მოკლედ, წარმატება მისურვეთ