რეანიმაცია

ვინც არ იცის, საქართველოში რეანიმაცია ისეთი ადგილია, სადაც წამლების საშინელი სუნი დგას და ყველა კარს დაჟანგული რკინის ხმა გაუდის. ისეთი შეგრძნება ჩნდება, თითქოს გარშემო ყველაფერი ბინძურია და ხელის მოკიდებაც გეზიზღება. არადა რეანიმაციაში ხომ იდეალური სისუფთავეა. ან იდეალურთან მიახლოებული, ან იდეალურისგან იდეით ოდნავ დაშორებული. სულ ოდნავ, მეტით არა… მიდიხარ ავადმყოფის ნათესავებთან, რომლებიც უკვე ჭირისუფლებად მოიაზრებენ თავს. მიდიხარ სიკვდილის პირას მყოფი ადამიანის “მოსანახულებლად”. ის (რა თქმა უნდა) გათიშულია. არ რეაგირებს, არ ესმის… ვაფშეტა, ვერც კი ნახულობ, იმიტომ რომ იმ საშინელ რეანიმაციაშია (ისე, სიტყვა რეანიმაცია, თითქოს ადამიანის გაცოცხლებას გულისხმობს, არადა სასოწრმკვეთი უფროა). უნდა ანუგეშო ნათესავები. (წესით) იქ მთავარი ავადმყოფია სიკვდილის პერსპექტივით, მაგრამ ამ ხალხში არ ჩანს მომავალი მიცვალებული… ჩანს რომელიღაცა ეკლესიის მრევლი, ჭორიკნები, დედამთილზე განაწყენებული რძალი, ან just ხალხი…. და სად არის ამ ხალხში “მთავარი გმირი” ვერც ხვდები… ალბათ პაუზის დროს ნათქვამ ერთ სიტყვაში, რომელიც მისი სახელის ასოებისგან შედგება