საინტერესოა, რა მიზეზებს გვაძლევს თბილისი იმისთვის, რომ გვიყვარდეს? ნუ იმაზე ნუ დავიწყებთ ახლა საუბარს, ჩვენი ქალაქია და ისტორია და ქართველობაო.

აი ვარ რიგითი მოქალაქე, დავდივარ ფეხით/საზოგადოებტივი ტრანსპორტით. ჯერ დავიწყოთ ქალაქის სიამაყიდან – რუსთაველი-ვაკე-საბურთალო. მანქანები ისეა ჩახერგილი ტროტუარზე, ძალიან მინიატურული უნდა იყო, რომ გაიარო. ახლა ვითომ მოხაზეს მანქანების გასაჩერებელი ადგილი, მაგრამ არავინ არ უყურებს მაგას, მაინც შუა ტროტუარზე აჩერებენ. ან ის მოხაზვა რა საჭირო იყო, სად გაგონილა ტროტუარზე პარკოვკის გაკეთება :/ მოკლედ, ფეხით გადაადგილება  პრობლემაა მანდ.

ქუჩაზე გადასვლა ხომ ცალკე საკითხია. გინდა, პატიოსნად დაელოდო ადამიანების მწვანეს/მანქანების წილეთს და ისე გადახვიდე, მაგრამ ვინ გაცდის, წითელზეც მშვენივრად გაივლიან და ნამუსიც არ შეაწუხებთ. გინდა, ვინმემ შეამჩნიოს პრობლემა და ცოტა მოაწესრიგოს, მაგრამ პატრული მანქანის ტასაობს, არ სცალია მაგეების საყურებლად.

ნუ, ვთქვათ და შუქნიშანს არ დაელოდე და მიწის ქვეშათი გადაწყვიტე გადასვლა. კისერს თუ არ მოიმტვრევ, მოიწამლები მაინც სუნით (შემთხვევების უმრავლესობაში). 1 კვირის წინ ჩავედი, ვაკეში, მეცხრესთან რომ არის გადასასვლელი. იქ, ქვემოთ ფილები ყოფილა ამოყრილი და ფეხი გადამიბრუნდა. 2 დღე ვერ დავდიოდი და მერე კიდევ ვკოჭლობდი.

ეს ხიდი გადასასვლელები ხომ საერთოდ საშინელებაა. სანამ ბოლომდე ავალ, ქოშინით ვკვდები. წარმოიდგინეთ, ხანში შესულ ადამიანს რა დაემართება. და ვისაც ჯოხით ან სავარძლით უწევს გადაადგილება, იმან რა ქნას? ფაქტიურად, სახელმწიფო მათ პირდაპირ ეუბნება, სულ ცალ ფეხზე მკიდიხარ, დაეტიე სახლშიო.

აღარაფერს ვამბობ ტრანსპორტის პრობლემაზე. არა, ჯარიმებს არ ვგულისხმობ. მოძრაობაზე ვამბობ. ყინვაში, ქარში და უბედურებაში აგვიანებენ მაინცდამაინც საათობით. ზუსტად მაშინ, როდესაც ყველაზე მეტად გჭირდება ტრანსპორტი :/

ცალკე ამბავია, სკვერები და სათამაშო პარკები, რომლებიც გაკეთებიდან 1 თვეშივე გააუბედურეს და არც არავის გახსენებია მათი შეკეთება.

მე მიყვარს თბილისი?

მგონი, საკმარისი მიზეზია, რომ…

დღეს მქონდა ჭავჭავაძეში, კიარადა ილიას უნივერსიტეტში. პირველი, რაც მახსენდება, ისაა, რომ ფეხებს ვეღარ ვგრძნობ :))) აი საშინლად მტკივა

4 საათი გადაბმულად ფეხზე ვიდექი. თან ვერ გავთვალე ეგ ამბავი და მაღალ ძირიანი ფეხსაცმელი ჩავიცვი :( სახლში რომ მოვედი, უბრალოდ დავეგდე და 1 საათი საერთოდ არ გავნძრეულვარ. მერე ავდექი, ცოტა დავალაგე და დავიძინე. 5 საათი მეძინა და ფეხების ტკივილს ახლაც ვგრძნობ.

ჯგუფებს რაც შეეხება, კარგი ბავშვები არიან. განსაკუთრებით პირველი ჯგუფი მომეწონა, უფრო აქტიურები იყვნენ.

ლექციის მსვლელობისას გამოვუტყდი, პირველი ლექციაა ეს ჩემთვისთქო. ჯერ გაიკვირვეს, მერე არ გეტყობათო :)) ლექციის ბოლოს ერთი ბიჭი მოვიდა და მითხრა, საკმაოდ კარგი იყო პირველის კვალობაზეო და როგორ გამიხარდა იცით? რაღაც კაი ფიდბექი იყო <3

ლექციის მინუსები – სწრაფად ვლაპარაკობდი, შესაბამისად, სათქმელს მალე ვამთავრებდი და შესაბამისად, ლექციის ბოლოსთვის სალაპარაკო ბევრი არ მრჩებოდა. მოკლედ, პარასკევისთვის უნდა გამოვასწორო ეს :))

დამატებითი, რაც შემიძლია ვთქვა ბავშვებზე – როგორც მოველოდი, მათთვის ინტერნეტი არის “ოდნოები”, ფეისბუქი და სკაიპი. ზოგადად, მაინც კარგები არიან და ახალი ინფორმაციის მისაღებად გახსნილები არიან (რაც ძალიან მახარებს).

ის, რომ ახალგაზრდა ვარ, ამ ეტაპზე, მგონი, არ მიშლის ხელს. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვები ცოტათი გაკვირვებულები მიყურებდნენ, თქვენ ხართ ჩვენი ლექტორიო? :)))

ამ ეტაპზე სულ ეს იყო. პარასკევს რამე ახალი თუ იქნება კიდევ, ამასთან დაკავშირებით, დავწერ :)

პირველი მაიკა მე უნდა ჩავიცვა და მეორე სტუდენტებს დავურიგო (შუჩუ, შუჩუ):

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ დილას 2 ლარის ჩარიცხვა მინდოდა ანგარიშზე და ჩემი “კარგი” მხედველობის წყალობით ვიღაც სხვას ჩავურიცხე.

მერე სამსახურში წავედი და უბანძესი მარშუკტით ვიმგზავრე, ყველა გამვლელ გამომვლელი გვერდს მკრავდა :/

გუშინ და გუშინ წინ ნიჭიერი ვერ ვნახე, შესაბამისად ვერც ვერაფერს ვწერდი. სამსახურში ვნახე, რომ უკვე იხსნებოდა ვიდეოები და რაც მოვასწარი, ვნახე და დავწერე პოსტი. პოსტი რა თქმა უნდა არ დაიდო ნიჭიერის ბლოგზე

მერე სამსახურიდან ტრენინგზე წავედი, ჭავჭავაძეში და გზაში ფეხი გადამიბრუნდა, ახლაც მტკივა :/

სახლში რომ მოვედი, დედაჩემმა დამირეკა. ჩემი დეიდაშვილისთვის თავზე ოპერაცია გაუკეთებიათ. მაგაზე ცალკე ვინერვიულე.

მერე აქეთ ნანკა კალატოზიშვილის და თეა თუთბერიძის ამბავი დამხვდა

ახლა რაღაც გული მერევა, მგონი მოვიწამლე :/

სათარგმნი რაც მქონდა, იმის თარგმნას ვერ ვასწრბ დღეს

მოკლედ, fეილ დღე მქონდა რა

+1 ფეილი:

ანუ დროის ამბავში გავიჭედე. რამდენი ხანია, არ დამიპოსტავს არაფერი. არადა წინა პოსტშიც მაგას ვამბობდი :/

აი, რაც წიგნის თარგმნა დავიწყე, მაგის მერე დრო ფაქტიურად არ მრჩება :/ სამსახურიდან სახლში რომ მოვდივარ, მაშინვე ვიწყებ თარგმნას და სანამ დღის გეგმას არ შევასრულებ, საკუთარ თავს გაჩერების უფლებას ვერ ვაძლევ :(( კიდევ კარგი, მალე მოვრჩები.

ხო, ახალი ამბავი მაქვს, ილიაუნიში ამიყვანეს, ინტერნეტ წიგნიერების კურსი ჩამაბარეს (რამდენიმე ჯგუფი) და ძალიან მიხარია :))) გუშინ და დღეს სულ იქ ვიყავი, 7 საათის მანძილზე გვატრენინგებდნენ. ორშაბათიდან კიდევ იქნება ტრენინგები, მარა ის 7 საათიანი არ იქნება, მგონი.

რა თქმა უნდა, მე არ ვარ ერთადერთი იქ, ჩემ გარდა 15 თუ რაღაც ადამიანია კიდევ  და ამ 2 დღეში მეტ-ნაკლებად ყველა გავიცანი. საინტერესოა, როგორ ხვდები ერთი შეხედვით, ვინ როგორ მოიქცევა, როდესაც ჯგუფში შევა :))) btw ლინგვისტუსი ხომ იცით? ხოდა მაგისი ძმა არის ჩემი თანამშრომელი. კაი ბავშვია… კიარადა რაღა ბავშვი, ჩემხელა შვილები ყავს ლამის :))

წინასწარ გაფრთხილებთ, ვინმეს თუ მოგიწევთ 7 საათიან ტრენინგზე წასვლა, ჯერ კარგად მოემზადეთ ფიზიკურად და მორალურად. იმდენი ენერგია მიაქვს, თან 2 დღე ზედიზედ, რომ დღეს თავი მისკდებოდა სახლში რომ მოვედი და 3 საათი ლოგინს ვერ ავეწიწკნე :/ თარგმნაზე ხო ლაპარაკი ზედმეტია. შოთა ამის გამო მეკაიფება, სუსტი ხარო :)) არადა არ ვარ (?)

გავიქეცი ახლა, ფილმს უნდა ვუყუროთ. შოთა ჯეკი ჩნიანი კინოს ყურებაზე დავითანხმე. თან მალე უნდა დავიძინოთ, ხვალ დილას (დილა 1-2 საათია) ჩემებთან უნდა გავიდეთ, ჩემი და პიცას გვიკეთებს  :ლოვე:

ხო, ბოლოსთვის, რა თქმა უნდა, ძველი ტრადიცია გავიხსენე და გუგლში ნაპოვნი სურათები:

აქ თუ ვინმე ხართ ბლოგის სისტემატიური მკითხველი, შეამჩნევდით, რომ უჩვეულოდ დიდხანს გავჩუმდი. ნუ, ეთ ლისთ, ამ ბოლო დროისთვის უჩვეულოდ დიდხანს მაინც :))) ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ მომდევნო 1-2-3 კვირა სავარაუდოდ ასე იქნება, ანუ დავწერ მაშინ, როცა 2 წამს გამოვნახავ. სორი, გაიზ

ბოლო რამდენიმე დღის მანძილზე სამუშაოს გარდა მეგობრებსაც დავუთმე დრო და ძალიან ბედნიერი ვარ.

ჯერ 2 დღის წინ როკო მოვიდა (მაი ლავ <3 ). რა თქმა უნდა, ფანტაზიამ ხელი არ შეუშალა ტრადიციული საჩუქრის, კიარადა ძღვენის მორთმევაში :))) რომ მოვიდა, გვეუბნება, აბა, გამოიცანით, რა ტრადიციული საჩუქარი მოგიტანეთო. ჩვენ იასნა ვერ მივხვდით (აბა რას წარმოვიდგენდი როკო თუ მაგას იკადრებდა). მოკლედ, ქვემოთ ნანახი სურათებიდანაც მიხვდებით, ბანბანერკა და “პადზემკაში” ნაყიდი ჭურჭელი მოგვიტანა :))) თან დაგვარიგა, ჭურჭელი ერთჯერადი მოხმარებისააო :)))

აი, blogroll.ge-ს შემქმნელი თქვენ უსაქმური ხომ არ გგონიათ, საქმიანი კაცია, რაც სურათზეც თვალსაჩინოდ არის აღბეჭდილი:

ეს თვალები განათებაზე კი არ დაეხუჭა, პროსტო რა, ვაჟნი უჭირავს რა :))) მერე ასე მითხრა, შენო ზედმეტი მოგდის მაგ სურათების ჩხაკუნიო და ფოტოაპარატი ჩამომართვა :/

მარა არ ვწუწუნებ, ძაან საყვარელი სურათი გადაგვიღო მე და შოთას:

წასვლისას ჩემს პირად საბაჟოზე (გასასვლელში ყულაბა მიდევს, რომელშიც ყველა სტუმარი ფულს ყრის) პატიოსნად გადაიხადა გადასახადი და ასე წავიდა. იმედია, კიდევ მალე გვესტუმრება <3

როკომ წასვლამდე ჩემი ჰულაჰუპის დატრიალებაც სცადა. რამდენად გამოუვიდა, ეგ ცალკე საკითხია. ხო, ჰულაჰუპს რაც შეეხება, რამდენიმე დღის წინ ვიყიდე, რაღაც შიგნიდან გამობერილებიანი და საშინლად მტკენს და მალურჯებს :))) იმ გამყიდველმა კი მითხრა, თუ გაუვარჯიშებელი ხარ, გატკენსო, მაგრამ სხვა ფასებთან შედარებით ისეთი იაფი იყო, თავი ვერ შევიკავე და მაინც ეს ვიყიდე :)) არა, არ გეგონოთ, რომ დალურჯებების გამო ჰულაჰუპს აღარ ვატრიალებ. მაინც არ ვნებდები, შეჩვევის იმედით (თუმცა დოდკამ მითხრა, მე ვერ შევეჩვიეო :/ )

ხო, როკოს მერე დღეს გვყავდა ამ კვირის (?) მეორე სტუმარი – მროველი <3 მროველმა ღვინო მოგვიტანა და იიიიმხელა სიამოვნებით მივირთვით ჭამის მერე… მერე რა, რომ შესაფერისი ჭიქები არ გვაქვს :))

რა თქმა უნდა, ჩემს საბაჟოს ვერც მროველმა აარიდა თავი :)) პატიოსნად გადაიხადა და წავიდა მერე :)) ჩვენ კიდევ ზემოდან ვუყურებდით, როგორ მიდიოდა:

არ თქვათ, მე თვითონაც კარგად ვიცი, რომ არაჩვეულებრივად ჩანს :)))

ბოლოსთვის შემოვინახე სურათი განწყობისთვის :)) ასე ვიქცევით მე და შოთა, როდესაც გაცხარებულ მუშაობაში ვართ და ერთმანეთის კუწი პუწებისთვის არ გვცალია :))

ოღონდ, ეს მარტო მაშინ გამოდის, როცა შოთა ლეპტოპზე ზის და მე ამ მახინაზე, იმიტომ რომ შოთა მაუსზე ცაციაა და ასე ჯდომა, ხელის ჩასაკიდებლად კარგი განლაგებაა :))

ხოდა გავაცილე ახლა ბარბი და სანამ სამუშაოს მივუბრუნდები, პოსტს დავწერ :)))

ხოოოოდა ბლოგის დიზაინი შევარჩიე საბოლოოდ მაგრამ რაღაცეების ჩასწორება მინდა და თან მგონი ნელა იტვირთება ძაან (ბტწ თქვენთანაც ასე ნელა იტვირთება ეს ბლოგი? )

თარგმანზე ისე ვარ გადაყოლილი, აღარც ბლოგი მახსოვს და აღარც სახლის დალაგება :/ ხანდახან ფეისბუქს ვეპარები, მარა მერე დამნაშავედ ვგრძნობ თავს, ასე მგონია რომ რაღაც მოვიპარე (დრო (?) )

გუშინ კინოში ვიყავით მე და შოთა (ნუ შოთას დამ დაგვპატიჟა). რა თქმა უნდა, ავატარი ვნახეთ.

სიმართლე რომ ვთქვა, მაგ ფილმზე წასვლის სურვილი არ მკლავდა, მაგრამ სიყვარული რას არ გაგაკეთებინებს :)) საბოლოოდ უკმაყოფილო არ დავრჩი მაინც. ანუ ძალიან ლამაზი იყო ფილმი. გული დამწყდა, რომ ეკრანიდან რაღაცეები არ გამოხტა, ანუ 3დ ეფექტები მთლად მასეთი არ იყო, მარა ლამაზი იყო და ვსო. შინაარსზე რა ვთქვა… ყელში ამოვიდა ეს ჰოლივუდის გიროები, რომლებიც ყველაზე კაი როჟები ხდებიან და ყველაფერს ახერხებენ. არ შეიძლება, რომ ეს მთავარი გმირი ჩაძაღლდეს და შეეწიროს ამ თავის კაი ტიპობას? მარა არა ნუ. და ეს 3 საათი იქ ჯდომა რა უბედურებაა, შევღონდი, (უკაცრავად და) საჯდომი დამეღალა და კიდევ ის გასაწმენდმა სათვალემ გამაბრაზა, დავჯექი და ჩემით ვწმინდე მერე

უიუი კინაღამ დამავიწყდა, ფილმის მთავარი პლიუსი – ჯოვანი რიბიზი. ძაან მევასება ეგ კაცი <3

ალისა საოცრებათა ქვეყანაში რომ გამოვა იქაც მინდა რომ წავიდე, ავატარის დაწყებამდე რაღაც რეკლამა გავიდა თუ რაღაც და 3დ ეფექტებმა მომხიბლა, ის კატა რომ გამოვიდა და თვალებში ჩამხედა :))) ბრრრ

ხოოოოოთჰა გავიქეცი ახლა, იმდენი საქმეა კიდევ გასაკეთებელი…

რაც პიკოლინა ჯიზე გადმოვედი ხო ვერა და ვერ მოვაბი თავი ბლოგის მიხედვას…

ჯერ კიდევ წორდპრესზე ვიყავი, ბლოგროლი რომ დამეკარგა და ჯერ კიდევ არ შემივსია ნორმალურად. ახლა კიდევ სათარგმნები რომ მაქვს, საერთოდ ვეღარ ვიცლი :))) ერთი ის ვქენი, რომ გუგლ რიდერში ისეთი ბლოგები ამოვშალე, რომლებიც აღარ ფუნქციონირებენ, ანუ ლინკების აქ გადმოტანას რომ დავაპირებ გადასახედი აღარ მექნება არაფერზე :))

თემა ხო ვერა და ვერ შევცვალე. რამდენი ხანია, ვწუწუნებ, არ მომწონს ეს თემა, რამე საჩემო მინდა, მარა მაგასაც ვერ მოვაბი თავი :// ლანდიშამ საიტებიც კი მომცა, სადაც თემების შოვნა შეიძლება, მარა ეგენიც ვერ გადავქექე :/ ნორმალური ვჯეტებიც კი არ მაქვს ჩასმული საიდბარში. მოკლედ, ეს ჩემი ბლოგი არაა, სანამ არ მივხედავ :)))

ამ ბოლო დროს რაღაცეებზე განსაკუთრებულად მეშლება ნერვები. მაგალითად:

1. ფეისბუქზე 900ჯერ რომ გამოგიგზავნიან რაღაცის ფანი გახდიო, ან რაღამე მსგავსი და შენ რომ 900ჯერვე აიგნორებ და ისინი კიდევ დებილებივით, რომ ვერ ხვდებიან და ისევ გიგზავნიან :მად: რამდენიმე გამოვლანძღე მაგის გამო, ვინც განსაკუთრებით აქტიურობდა



2. მერე კიდევ ბლოგროლში დამატება. ტვინს გამოგიღებენ, ბლოგროლში დამამატეო, როდესაც თვითონ ვაფშე არ აქვთ ბლოგროლი. ან კიდევ შენ გელოდებიან, როდის დაამატებ, რომ მერე თვითონაც დაგამატონ. ბლინ, არ ეზარებათ მაინც ყოველ საათში დარეფრეშება და შემოწმება, მოხვდნენ თუ არა ბლოგროლში?
3. კიდევ რომ შემოდიან და თავიანთი ბლოგების ლინკებით გიტენიან კომენტარებს. პოსტს არც კი კითხულობენ და პირდაპირ გსპამავენ. დიდი ბედნიერებაა თუ ამას ბონუსად კომენტარიც მოყვა, წიპა “აქ შედით სუყველა, მაგარი პონტია” ან “აუ ჩემთან შემოდი და ნახე რა” :მად:

ძვირფასო მკითხველებო, თუ პოსტის მთლიანად წაკითხვა დაგეზარებათ, მოკლე შინაარსს მოგახსენებთ:

რა დღეში მაქვს ნერვები :ნწ ნწ ნწ:

გუშინ საშინლად დატვირთული დღე გვქონდა მე და ჩემს თვალს და რა თქმა უნდა, ეს უნდა გაგიზიაროთ :)) ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ გუშინწინ სახლის დალაგება გადავწყვიტე. ცოტა ხანში ვიგრძენი, რომ თვალში რაღაც ნი ტოდ იყო. მეთქი რაღაც ჩამივარდა ლაგებისას და გამიღიზიანათქო. მოკლედ, ხან წყლით დავიბანე, ხან რაღაც გამოვისვი, მარა არაფერი არ გამოვა. მეთქი ალბათ უკვე ამომივარდა, უბრალოდ გაღიზიანებულია და რომ დავიძინებ დაისვენებს თვალი და გამივლისთქო.

ამ იმედით მეძინა დილამდე :))) გათენდა და… ჰოი საოცრებავ, ისევ რაღაც მფხაჭნის თვალის შიგნიდან. ბონუსად თვალი დასიებული, ჩაწითლებული მაქვს, ცრემლი მდის და ქვედა ქუთუთო შავია :/ სამუშაოდ დაჯდომა ვცადე, მარა ჩემი ფეხები! ისე მდიოდა ცრემლი, მაუსი სად იყო, იმასაც ვერ ვარჩევდი :)))

დაახლოებით კი ვგავდი ამას (დაახლოებით ოღონდ):

დავპანიკდი და გავექანე ექიმთან, მეთქი უნდა მიშველოთ. მარა ჯერ არ ვუთხარი, რომ ასეთ დღეში ვიყავი, მეთქი თავისითაც შემატყობს… მოკლედ, შემიმოწმეს იქ თვალები კომპიუტერზე, რაღაცეებზე, მერე ორჯერ ჩამაწვეთეს რაღაც და თავიდან შემიმოწმეს. ამ ჩაწვეთებებს შოტის ინტერვალებში 1 საათი კი გავიდა, თვითონ შემოწმების დროზე აღარაფერს ვამბობ, თვალზე ლუპები მომადეს და ისე მამოწმებდნენ და პლიუს ათას რაღაცას მასხამდნენ. მოკლედ გადამყვნენ თან, მაგრამ ჯერ ვერ დაადგინეს მარცხენა თვალში რა ზომა მაქვს ზუსტად. როგორც მივხვდი, ჩაწვეთებაზე და ჩაწვეთების მერე დიდი განსხვავება იყო მარცხენაზე და ჩემდა გასაკვირად, მესამე თვალი არც ერთს არ აღმოაჩნდა და ვერ მიხვდნენ, რომ თვალში რაღაც მჩხაპნიდა :))) ხოდა ბოლოს მეუბნება, ვსოო, თავისუფალი ხარო. მეთქი თვალში რომ მჩხაპნიდა ისიც გამივლის ახლათქო? და გაუკვირდა, რა გჩხაპნიდაო :))) ჩამხედა, კიდევ ჩამასხეს რაღაცეები და რაღაც პატარა ამომიღო თვალიდან (ნუ არც ისე პატარა). ეს იყოო, თან გაკაწრულიც გაქვს შიგნიდანო და წვეთები გამომატანა, ეს გიშველისო :)))

სულ ელენ დიჯენერესის გამოსვლა მახსენდებოდა, სიცილით რომ ამბობს, oooh I lost my eye :D haha, so funny, just lost my eye :)) can u help me find my eye?

მოვედი სახლში და წინასწარ უკვე ვიცოდი, რომ სამუშაო დღე ჩავარდნილი იყო. ვერც ვხედავდი ვერაფერს და თან გაღიზიანებული მქონდა. რა უნდა მექნა ასე მთელი დღე? ჯერ გამიმართლა, ჩემი და მოვიდა და კარგა ხანს მეჭორავა :)) მერე ჩემი და რომ წავიდა ჩვენი მეგობარი ცოლ-ქმარი მოვიდა და კარგა ხანს დარჩნენ. მოკლედ, მძიმე დღე მარტივად გადამატანინეს :)) მერე ცოლ-ქმარს გაახსენდა, რომ ნიჭიერი უნდა ყოფილიყო და ერთად ვუყურეთ მაგასაც. ამაზე ცოტა მოგვიანებით, nichieri.ge-ზე დავწერ, ახლა აღარც დრო მაქვს და აღარც თვალი… კიარადა თავი :))

გავიქეცი, თარგმანს უნდა მივუბრუნდე, სანამ შოთას ისევ წაურთმევია თავისი ლაპტოპი :/

სინამდვილეში ხშირად მითმობს, მარა ვატყობ, რომ წართმევა უნდა :)))

ადრე დავწერე პოსტი, სადაც ეწერა ამერიკის სასამართლოს არქივებიდან ამოკრეფილი “პრიკოლები”, მაგრამ ის ინგლისურად იყო და ძალიან ცოტამ წაიკითხა. ასე რომ მე ვიზრუნე თქვენზე და გადმოვაქართულე ეს ყველაფერი :)) ნუ ყველაფერი ვერა, ზოგის გადმოქართულება ცოტათი შეუძლებელია, იმიტომ რომ იქ სასაცილო ინგლისურში არსებული სიტყვების ორმაგი მნიშვნელობებია

ტაკ შტო წაიკითხეთ და დატკბით ;)

რასაც ახლა წაიკითხავთ, ქვია „არეულობა ამერუკულ სასამართლოებში“ და ყველაფერი, რაც წერია ხალხმა სასამართლოში თქვა და სიტყვა სიტყვით არის გადმოცემული, ახლა კი სასამართლოების ანგარიშში გამოქვეყნდა, რადგან მშვიდად ვერ იქნებოდნენ, როდესაც ასეთი საუბრები იყო ჩაწერილი.

ადვოკატი – რა იყო თქვენი ქმრის პირველი სიტყვები იმ დილას?

მოწმე – მითხრა: „სად ვარ, ქეთი?“

ადვოკატი – და ამან ასე რატომ გაგაბრაზათ?

მოწმე – მე სიუზანი მქვია.

__________________________________

ადვოკატი – სექსუალურად აქტიური ხართ?

მოწმე – არა, უბრალოდ ვწევარ ხოლმე.

__________________________________

ადვოკატი – ეს  ავტოიმუნური დაავადება თქვენს მეხსიერებაზე რამენაირად მოქმედებს?

მოწმე – დიახ.

ადვოკატი – და რა მხრივ მოქმედებს?

მოწმე – მავიწყდება.

ადვოკატი – გავიწყდებათ? შეგიძლიათ მაგალითად მოგვიყვანოთ რამე, რაც დაგავიწყდათ?

__________________________________

ადვოკატი – უფროსი, ოცი წლის ვაჟი, რამდენი წლისაა?

მოწმე – ჰმ, ოცის.

__________________________________

ადვოკატი – თქვენი სურათი რომ გადაიღეს თქვენც იქ იყავით?

მოწმე – მეკაიფებით?

__________________________________

ადვოკატი – ესეიგი (ბავშვის) ჩასახვის თარიღი 8 აგვისტოა?

მოწმე – დიახ.

ადვოკატი – და რას აკეთებდით თქვენ ამ დროს?

მოწმე – ისა … ვჟიმაობდი!

__________________________________

ადვოკატი – სამი შვილი ჰყავდა ხო?

მოწმე – დიახ.

ადვოკატი – რამდენი მათგანი იყო ბიჭი?

მოწმე – არც ერთი.

ადვოკატი – რომელიმე გოგო იყო?

მოწმე – მეკაიფებით? თქვენო ღირსებავ, მგონი სხვა ადვოკატი მჭირდება. შეიძლება ახალი ადვოკატი ავიყვანო?

__________________________________

ადვოკატი – თქვენი პირველი ქორწინება როგორ დასრულდა?

მოწმე – გარდაცვალებით.

ადვოკატი – და ვისი გარდაცვალებით დასრულდა?

მოწმე – თქვენი აზრით, ვისი გარდაცვალებით უნდა დასრულებულიყო?

__________________________________

ადვოკატი -შეგიძლიათ ის ინდივიდი აღწეროთ?

მოწმე – ის (მამრ) დაახლოებთ საშუალო სიმაღლის იყო და წვერი ჰქონდა.

ადვოკატი – ქალი იყო თუ კაცი?

მოწმე – აბა გამოიცანით.

__________________________________

ადვოკატი – ექიმო, რამდენი გაკვეთა გავთ ჩატარებული მიცვალებულ ადამიანებზე?

მოწმე – ყველა, ვინც გავკვეთე, მიცვალებული იყო. იქნებ სხვანაირად დაგესვათ კითხვა?

__________________________________

ადვოკატი – ყველა თქვენი პასუხი უნდა იყოს სიტყვიერი, კარგი? რომელ სკოლაში დადიოდით?

მოწმე – სიტყვიერი

__________________________________

ადვოკატი – გახსოვთ დრო, როდესაც გვამი გამოიკვლიეთ?

მოწმე – გაკვეთა დაახლოებით საღამო 8:30-ზე დაიწყო.

ადვოკატი – და მისტერ დენტონი მკვდარი იყო ამ დროს?

მოწმე – არა, მაგიდაზე იჯდა და ფიქრობდა, ნეტა რატომ მიკეთებს ეს კაცი გაკვეთასო!

__________________________________

ადვოკატი – ექიმო, სანამ გაკვეთას დაიწყებდით პულსი შეუმოწმეთ?

მოწმე – არა.

ადვოკატი – სისხლის წნევა?

მოწმე – არა.

ადვოკატი – სუნთქვა?

მოწმე – არა.

ადვოკატი – ესეიგი შესაძლებელია, პაციენტი ცოცხალი ყოფილიყო, როდესაც გაკვეთა დაიწყეთ?

მოწმე – არა.

ადვოკატი – ასეთი დარწმუნებული რატომ ხართ, ექიმო?

მოწმე – იმიტომ რომ მისი ტვინი ჩემს მაგიდაზე იდო, ქილაში.

ადვოკატი – გასაგებია, მაგრამ შესაძლებელია პაციენტი ცოცხალი ყოფილიყო ამის მიუხედავად?

მოწმე – დიახ, ალბათ ცოცხალი იყო და სამართალს სწავლობდა.

ხალათიანი პიკოლინას ვიდეო პოსტი იმაზე, თუ როგორ კითხულობს გუგხლი. დიახ, კითხულობს, თანაც ხმით :)))

მოკლედ, ნახეთ

და აქვე, ქვეშ, პოსტი გუშინდელი დღის შესახებ თავისი სურათებითურთ:

27-ში იყო ნიჭიერის პრომოს ჩაწერა ოპერასთან და დაკვირვება-გადაღების მიზნით და ჩვენც მივედით დაკვირვება-გადაღების მიზნით.

რა თქმა უნდა დანიშნულზე დაახლოებით 2 საათით გვიან დაიწყო გადაღება და მგონი კარგიც იყო ეს ჩვენთვის. რამდენიმე მონაწილესთან მივედით, ვკითხეთ, რას აკეთებდნენ, ვთხოვეთ ეჩვენებინათ და სურათები გადაგვეღო. იქ რამდენიმე ბავშვის მშობელმა ვერ გაიგო, რას ნიშნავდა ნიჭიერის ბლოგერი, უბრალო ჟურნალისტები ვეგონეთ და გვეუბნებოდნენ, არა, შვილო, კონტრაქტის მიხედვით, მარტო რუსთავი 2მა უნდა გადაიღოსო :)))

მოკლედ, ამ თვალიერებაში რამდენიმე ძალიან საინტერესო ბავშვს წავაწდი. განსაკუთრებულად ორმა ბიჭმა გამაკვირვა. ავთო და დათო. ეს ბავშვები კარტების აკეთებენ ფოკუსებს და იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ ორი ასეთი პატარა ბიჭი ასეთ რაღაცეებს გააკეთებდა, ჩაფიქრებულ კარტებს რომ მაჩვენებდნენ, ნახევარი წუთი ფოკუსს ვასწორებდი :)))

ავთო და დათო:

მერე ციყვმა თავისი რუპორით დაიწყო ხალხის აქეთ-იქით წაყვან-წამოყვანა და გადაღებაც დაიწყო

მერე თიკა და ვანიკოც მოვიდნენ და რეპეტიციობდნენ იქ, სანამ მათი გადაღების დრო მოვიდოდა

მერე მაია და გეგაც მოვიდნენ და როგორც ჩაფიქრებული იყო, მონაწილეებს შორის ჩაიარეს. სხვათაშორის მაიას წინიდან გადაღება ძლივს მოვახერხე. რამდენჯერაც კამერას დაინახავდა, იმდენჯერ ზურგს მაქცევდა :))) ალბათ ვიღაც ფანი ვეგონე, რა იცის რეები მაქვს ნალაპარაკები მის გადაცემაზე :)))

მაიას საფირმო „დაიხარე-გაიქეცი“-ს გადაღებაც მოვახერხე :))

საინტერესოა, ერთი შეხედვით, პატარა, სახალისო პრომოს ჩაწერას ხალხის რამდენიმე საათიანი გაყინვა დასჭირდა. მერე ამას პროტესტი მოყვა, პროტესტს კი დადუს თავგანწირვა (ანუ მაიკით სიარული იმ გამყინვარებაში)

ეს, თათუკა მითითებებს იძლევა:

ერთი მომენტი იყო ძალიან სასაცილო. ერთ-ერთ მონაწილეზე მის ნათესავს ჰკითხა ჩვენმა მეგობარმა, ეგ რას აკეთებსო. და ეს ქალი თავგამოდებით პასუხობს, ეგ, შვილო, ისეთი ნიჭიერია, სპეციალურად მოიწვიეს აქო. მოკლედ, აქო და ადიდა, ასე შვება, ისე შვება, ასეთი მაგარია და სპეციალურად მოიწვიეს აქ ისეთი მაგარია და ბლა ბლა და ბოლოს ჩუმად დააყოლა, იმან შეავსო იქ რაღაც და ეგრე მოიწვიესო :)))