Lilac Dreams

ხო, სათაურზე ბევრი ვიფიქრე და სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

მოკლედ, რაზეა საუბარი. ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრ ქართულ საიტზე და ბლოგზე ვხვდები ამ პრობლემას და ბოლოს გადავწყვიტე, დამეწერა. საუბარია სურათებზე საკუთარი საიტის ლინკის მიწერაზე. ანუ დაგუგლავენ რაღაც სურათს, დადებენ თავის ბლოგზე/საიტზე და ზედ აწერენ (სიტყვაზე) მაგარისაიტი.ჯი. აი სულ მინდება ვკითხო, შენ გადაიღე ეს სურათი?

დავიწყოთ იქიდან თუ რა არის ეთიკური ნორმები. მთელი წელი ვუჩიჩინებდი ბავშვებს, რომ რაღაც ინფორმაციას რომ აიღებენ საიდანმე, ქვეშ აუცილებლად ბმული უნდა მოაყოლონ, საიდან აიღეს. და ეს ჩვენი გამოცდილი, თითქოს საამაყო ბლოგერები/საიტის ადმინები დგანან და ნი ტო შტო ლინკი მოაყოლონ, საკუთარი საიტის სახელს აწერენ ზედ. ეს არის ვიღაცის საკუთრების მითვისება, თუმცა, რამდენადაც ინტერნეტში ყველაფერი ღია და დაუფარავია, ამეების მოპარვის გაკონტროლება საკმაოდ რთული საქმეა.

აი, მაგალითად დავდე სხვა საიტის სურათი, თუმცა ლინკის მითითება დამატებით არ მჭირდება, ზედ დაწკაპუნებით თავისთავად გადახვათ შესაბამის საიტზე

მარტივად რომ აგიხსნათ, წარმოიგინეთ, რომ გადაიღეთ აფეთქების სურათი, ძალიან ამაყობთ საკუთარი თავით და დადეთ სადღაც. მოდის ვიღაც (ზოგიერთო ბლოგერისა და საიტის ადმინის მსგავსი), იღებს ამ თქვენს საამაყო სურათს და დებს თავისთან. თქვენ გწყინთ, რომ უნამუსოდ მოიპარა და თქვენი საიტის მისამართიც კი არ მიაწერა ქვეშ, თუმცა ჯერ სად ხართ, ზედ სურათზე ამჩნევთ, რომ ბედნიერადაა მიწერილი სულ სხვა საიტის სახელი. როგორ შეიძლება, ბოღმამ არ დაგახრჩოთ ამ დროს :))

მოკლედ, თქვენ დებთ თქვენს მიერ გადაღებულ სურათს და სრული უფლება გაქვთ ზედ თქვენი საიტის მისამართი მიაწეროთ (როგორც, მაგალითად მე ვაკეთებ). ასევე შეგიძლიათ სხვა საიტიდან აიღოთ და თქვენთან დადოთ სურათი, მაგრამ არანაირი უფლება არ გაქვთ, იმ სურათს მიაჯღაბნოთ თქვენი საიტის/ბლოგის მისამართი.

იმედია, გასაგებად ავხსენი :))

უკვე 2 კვირაა, რაც კვარიათიდან ჩამოვედით და უსინდისოდ ვინარჩუნებ დუმილის უფლებას. არადა რამდენჯერ რავდე პირობა, დავწერთქო.

ხოდა დრო მოვიდა, შევასრულო.

ეს სათაური შემთხვევით არ ქვია პოსტს. 3.5 დღე მხოლოდ ვხედავდთ ზღვას ფანჯრიდან და ვერ გავდიოდით. მხოლოდ ბოლო დღეს, წამოსვლამდე 2 საათით ადრე ჩავედი და ტალღებიან წყალში შევედი. აქედან გამოშვებული წყევლა იქაც მომწვდა და წყალმა ჩამითრია. არც ტალღა დამჯახებია და არაფერი. უბრალოდ ჩამითრია :))

ჩემი ბეჯი

ყველაზე მწარე ბოლოს წინა დღე იყო ამ მხრივ, როდესაც ერთი პრეზენტაცია ღამით გადაგვიტანეს და 4-5 ის მერე წესით თავისუფალი დრო უნდა გვქონოდა. თან გარეთ კარგი ამინდი იყო, არანაირი ტალღები, მზე ანათებდა და საშინლად გვცხელოდა, მარა ვინ შეგვარგო. დადგა ის ტიპი, პრეზენტაციას ვინც ატარებდა და ცოცხალი თავით არ გაჩუმდა, სანამ შავმა ღრუბელმა არ დაფარა ცა და ქარი არ ამოვარდა…

განრიგს რაც შეეხება, მთელი დღის მანძილზე შენობაში ვიყავით გამოკეტილები და პრეზენტაციებს ვუსმენდით და რაღაცეებს ვაკეთებდით. მერე, საღამოს 7-8სთვის იყო ვახშამი. ამის მერე გვქონდა თავისუფალი დრო. ჩვენც ვსხდებოდით, ვჭორაობდით, ვსვამდით, უნოს ვთამაშობდით… მოკლედ, ღამის 5სთვის ვწვებოდით და მერე, დილას 8:30ზე ვდგებოდით ისევ. მოკლედ, იქ ყოფნის პერიოდში სულ უძინარი ვიყავი და ყოველ 5 წუთიან შუალედში ოთახში გავრბოდი დასაძინებლად :)))

აქ შედარებით უკეთ გამოიყურება ჩემი სახე :))

რაც შეეხება ყველაზე საინტერესო დღეს, რომლის შესახებაც ცოცხალი თავით არ ვყვებოდი – ბლოგზე დავწერთქო :)) მოკლედ, ერთ მშვენიერ დღეს ბათუმში წავედით. უნდა მოგვევლო, დაგვეთვალიერებინა და მერე დაგვეწერა ამის შესახებ. რომ ჩავედით, სანამ ჯერ კიდევ ჯგუფებად დავიშლებოდით, იქ ის ფანტანი დავინახეთ და დავხამდით, შუაში გავირბინოთთქო. ხოდა მე, ლანდიშამ, თინიმ და კიჯამ ჩავკიდეთ ერთმანეთს ხელები და გავირბინეთ. მოკლედ, ისე გამოვიდა, რომ ყველაზე მეტად მე დავსველდი. ავხედ-დავხედე ლანდიშას და აშკარად ჩემზე ბევრად მშრალი იყო. ხოდა მივედი ზურგიდან და ხელები შემოვხვიე, შენც ისე უნდა დასველდე, როგორც მე დავსველდითქო. ხოდა ამ დროს ეწვია ლანდიშას თავში ჩემი აწევის გენიალური იდეა. მე ხომ მის უკან ვიდექი, ხოდა გამოწია ხელები უკან, მომკიდა და ზურგზე წამომიკიდა და წინ გადაიხარა. მარა ვერ გათვალა, რომ ძალიან არ უნდა გადახრილიყო და ვეღარ გასწორდა. მეც, ბუნებრივია, წონასწორობა ვერ შევინარშუნე და პირდაპირ სახით დავეთხლიშე ქვაფენილს…

სანამ უარესად გასივდებოდა და გაწითლდებოდა...

ეკა ამბობდა, რაც თბილისში დარჩენილმა დაბოღმილმა ბლოგერებმა გვწყევლეს ყველაფერი შენზე გადმოვიდაო :))

ხო, აქვე ზემოთხსენებულ ბლოგერებს რაც შეეხებათ, 2 კვირით ადრე IWPRმა ძალიან მაგარი პროექტი გააკეთა, საუკეთესო, რაშიც კი მიმიღია მონაწილეობა. დოდიმ ამის შესახებ ინფორმაციაც გაავრცელა და იქით ეხვეწებოდა ბლოგერებს, წამოდითო. რატომ გამოთქვა სურვილი მხოლოდ რამდენიმე ბლოგერმა? რატომ არ იყვნენ ის ბლოგერები სიკამპზე ან ათას მსგავს ივენთზე, სადაც იქით ეხვეწებოდნენ, წამოდითო.

ასე გადიოდა მთელი ჩვენი დღეები

ბლოგერები მაშინვე მომვარდნენ, ჩამომბანეს დასისხლიანებული სახე, შემამოწმეს, კბილები ხომ არ შევატოვე ქვაფენილს, ან რამე უარესი ხომ არ დავიშავე. ამის მერე, სადღა მქონდა ბათუმის თვალიერების თავი, თავბრუ ისე მეხვეოდა, ორად ვხედავდი ყველაფერს. შესასვენებლად პლიაჟზე ჩამოვსხედით. ზუსტად ამ დროს ჩავწერე ვიდეო პოსტი, რომელსაც პოსტისავით დაგვიანებით ვდებ. საერთოდ, ასე არ ვლაპარაკობ, ისე მტკიოდა სახე, ძლივს ვაღებდი პირს და მაგის ბრალია :))

ბოლოს ლიტერატურულ კაფეში შევიყარეთ ყველანი ერთად. ვინც არ იცოდა, მოვუყევი ჩემი ტრაგედიის შესახებ :)) მერე მოცეკვავე შადრევნები ვნახეთ. რამდენიმე ვიდეო და სურათები გადავიღე.

ყველაფერს რომ მოვრჩით, საღამოს, საქაერონავიგაციაში წავედით. ძალიან კარგი და თბილი დახვედრა მოგვიწყვეს <3 მწვადები, ღვინო, ლუდი და ფეხბურთი დიდ ეკრანზე. მეტი რა არის საჭირო დაქანცული ბლოგერების გასახარებლად? სხვების არ ვიცი და ჩემი გული კი მოიგო საქაერონავიგაციამ (სიამოვნებით ვიმუშავებდი მათთან, ძაან სასიამოვნო ხალხი იყო)

პალმები ბათუმურად

ხო, სანამ აქ დარჩენილი დაბოღმილი ბლოგერები იწყევლებოდნენ, რუსეთის პრესა დეზინფორმაციის გავრცელებით იყო დაკავებული. თითქოს სამინისტრომ საიდუმლო ადგილას შეგვკრიბა ‘დასავერბოვკებლად’. ლოლ

მოკლედ, საკმაოდ დამღლელი და ზარალიანი დღეები გავატარე კვარიათში.

კიდევ იტყვით, სატუსოვკოდ წავიდნენო? დარწმუნებული ვარ, მაინც იტყვით :))

ბოლოს ვიდეო განწყობისთვის. კვარიათისკენ რომ მივდიოდით, გზაში საჭმელად გავჩერდით და იქ გადავიღე :))

წინა კვირას ვერ მოვაბი თავი ამ პოსტის დაწერას. თან იმდენი ემოცია დამიგროვდა, მაშინვე რომ დამეწერა, ზედმეტად გრძელი გამოვიდოდა ნამდვილად :))

მოკლედ, კვირა დილას რომ გავიღვიძე, უკვე ვიცოდი, რომ ეს მძინე დღე იქნებოდა. არადა ღამითაც არ დამეძინა, ისე ვღელავდი. დილას 6ზე ავდექი და 7ზე პატიოსნად საარჩევნო უბანზე ვიყავი, გახსნას ვესწრებოდი.

ჩემმა დამ პირველად მისცა ხმა და დავაფიქსირე

დეტალებში მოყოლას არ დავიწყებ, მხოლოდ მთავარს გეტყვით. ჩემს უბანზე ხმა რომ მივეცი, დამირეკეს, ალასანია ამა და ამ უბანზე მიდის და მიდი შენცო. მივედი და შედეგად ექსკლუზიურად ჯეოელექშენს.ჯი-სთვისაც ჩამოვართვი ინტერვიუ. არადა რომ ვთხოვდი, ცალკე მინდათქო, გვერდით კაცი მიყვებოდა და იმან მკაცრად მითხრა, მისცა ამან უკვე კომენტარი, დაანებე თავიო და უცებ მომიტრიალდა ალასანია და “გისმენ, მკითხეო”. ააა ბედნიერი ვიყავი

ხმის მიცემის პროცესი

მერე მითხრეს, სააკაშვილი დაახლოებით 1 საათში მისცემს ხმას და მიდი შენცო. მივედი, 4 საათი ველოდე და მოვიდა ბოლოს, როგორც იქნა. პირადად ვერ ჩამოვართვი ინერვიუ, მაგრამ ჩემი გადაღებული ვიდეო პირველი იყო, რომელიც ვრცლად დაიდო. იმედი კი ლაივს უშვებდა, მარა გათიშეს მერე აგიტაციის გამო.

სააკაშვილის ლოდინში კუდას კაცი ვიპოვე იქ

სანამ დანარჩენები პრეზიდენტს ელოდებოდნენ, ჩვენ შიმშილს ვკლავდით

იმ დღესაც და შემდეგი 2 დღის მანძილზეც რამდენიმე ინტერვიუ ავიღე და რაღაც ინფორმაციები მოვაგროვე. როგორც გითხარით, ყველაფერს არ მოვყვები დაწვრილებით.

ცესკოში ნაპოვნი წითელი წკაპუნები. ფუტკარაძე მეუბნებოდა, სანამ არ გცემენ მაგეების გადაღებისთვის არ მოისვენებ შენო :))

მეორე დღეს რომ თქვეს, ინტერვიუებზე უნდა წახვიდეთო, ექსპერტებთან და ვიღაცეებთანო, მე ვუთხარი, საყვარელიძე ჩავწეროთ და მე წავალთქო. საყვარელიძე დაახლოებით 3-4 წლის წინ მიკითხავდა ლექციებს და ჩემი უსაყვარლესი ლექტორი იყო. შუალედებში ერთად ვეწეოდით ხოლმე და ცოტას ვლაპარაკობდით. სულ ფრენა-ფრენით წავედი ინტერვიუზე, მიუხედავად იმისა, რომ 90% ვფიქრობდი, ვერ გამიხსენებდა. რომ მივედი, მოვიდა და მომეფერა და გავიკვირვე, გახსოვართმეთქი? და შენნაირი ღიმილის დავიწყება როგორ შეიძლებაო. ვერ აგიხსნით რა ბედნიერი ვიყავი. მერე აღმოჩნდა, რომ ჩვენს საიტს თვალ-ყურს ადევნებდა (ჯეოელექშენ.ჯი-ზე ვსაუბრობ)

რამაზ საყვარელიძე <3

ძალიან მძიმე იყო ის 3 დღე, მაგრამ ყველაზე მძიმედ მაინც 3 რამ მახსენდება: ჩემზე შემოტევა ჩემს საარჩევნო უბანზე, ჟურნალისტების ზედახორა სააკაშვილის ხმის მიცემისას და თინის დაღვრემილი სახე მოქალაქეების გამოკითხვის შემდეგ.

IWPR-ის ოფისის კუ, რომელიც გართობაში გვეხმარებოდა (ნეტა არ მოკვდა ჯერ?)

ჟურნალისტების ზედახორას, ჯობია არ ჩავუღრმავდე, მარა ძაან ცუდი რამე იყო, რომ იცოდეთ. მითუმეტეს, როცა მეც მათში ვიყავი მოყოლილი.

მე და გიორგი ცესკოში რომ მივდიოდით, გაგვაფრთხილეს, ერთმანეთს გადაუღეთ იქ მუშაობისას სურათებიო. რამდენადაც ეგ ძალიან ძნელი იყო, წინასწარ ვიზრუნეთ სურათებზე

ცესკოში

რაც შეეხება შემოტევას. საარჩევნო უბანი რომ იხურება უნდა შეასწრო დახურვამდე, თორემ მერე ვერ შეხვალ (გამოსვლა კი შეიძლება მერე). ჩემს საარჩევნო უბანზე (ანუ სადაც მე ვაძლევდი ხმას) ძალიან არაკეთილგანწყობილები იყვნენ ჩემდამი კომისიის წევრები და თავმჯდომარე. სულ ეჩვენებოდათ, რომ რაღაცის აღმოჩენა მინდოდა და ზედმეტად ვიქექებოდი, ან ეშინოდათ, რამე არ აღმომეჩინა. მოკლედ, კომისიის თავმკდომარეს განსაკუთრებით არ დავევასე. საღამოს რომ მივედი დახურვაზე და სურათების გადაღება ამიკრძალა. არადა დილას არ დაუშლია. ასე მითხრა, განსაკუთრებით გაგვაფრთხილეს კამერებს მოერიდეთო (იმიტომ ხომ არა, რომ დარღვევები არ დაეფიქსირებინათ?). მოკლედ, მე მივაწექი, კანონი მაჩვენე, რომლის მიხედვითაც არ შეიძლება გადაღებათქო. თან ეს ქალი მაწვება, შენ მე აქ ხელს მიშლი დილიდან და ღლაპი ხარო და რაღაცეები. თან მეშინია, ხელის შეშლაში რომ დამადანაშაულოს, ჯარიმაა მაგაზე და ვერც დავამტკიცებ, რომ არ ვუშლიდი. თან ჩემი ტრენერისგან ზურგი მქონდა, რამე თუ მოხდა, დაგეხმარები და გამოვუშვებ ხალხსო. მოკლედ, ბოლოს ამ ქალს ვუთხარი, კარგი, თუ გინდა, არ გადავიღებ, თუ გინდა, გავალთქო, მარა ჩანაწერების წიგნში დავაფიქსიროთ, რომ ასეთი შემთხვევა იყოთქო. რამდენადაც მაგაზე უარი აშკარა დარღვევაა, არა, იყავი, გადაიღეო. აქეთ დამამადლა თან. მერე ვითომ ისე გავანერვიულე, რომ ცუდად გახდა და კაპლი მომეცითო, ძახილი დაიწყო.

დავით ბირმანი ინტერვიუზე მოვიყვანეთ და ინტერიერის გაუმჯობესებაზე დაიწყო ზრუნვა

რამდენიმე დარღვევა დავაფიქსირე, მარა იმდენად მნიშვნელოვანი და სკანდალური არ იყო. ყოველ შემთხვევაში, საიტზე არ დადებულა ინფო ამის შესახებ.

რამდენიმე სურათი გადავუღე რეპორტიორებს, რომლებიც კაბინაში ყოფდნენ ფოტოაპარატებს და გადაღებას ცდილობდნენ

მუშაობის პროცესში ყველაზე სასიამოვნო იყო სასუსნაოები, მირიანთან მივარდნა “ჩქარა”-ს ძახილით, ოფისის კუსთან ურთიერთობა (აფსუს სად წამეშალა ის ვიდეო), კაკულიას ინტერვიუს იმედი  და ბოლო საღამოს უკანასკნელი ენერგიის დახარჯვა.

პ.ს. მუშაობის პროცესის ამსახველი ფოტო მასალა:

მუშაობის პროცესი ოფისში

უფრო ახლოდან

ჭამა ბედნიერებაა

ჯასთ მირიანი

ლანდიშა

ბოლოს ასეთი სიხარულით გამოგვაცილეს მაიამ და ნინომ

1-2 ვიდეოც განწყობისთვის. ლანდიშა ითვლის წამებს ბლოგის დახურვამდე:

http://www.youtube.com/watch?v=nQ5z4VCZLTc

რა უნდა ქნა, როდესაც ტვინი ადუღებული გაქვს მუშაობისგან?

უნდა გაერთო! იხილეთ ვიდეო:

http://www.youtube.com/watch?v=vgUEKm74dBE

ცოტა დაღლილი ვარ, მარა დარწმუნებული ვარ, ხვალ ბევრად უარესი მელის.

მოკლედ, IWPR-მა გადაწყვიტა პატარა ექსპერიმენტი ჩაეტარებინა და ახალი მედიის წარმომადგენლები ტრადიციული მედიის წარმოადგენლებთან ერთად გააშუქებენ (გავაშუქებთ) არჩევნების მიმდინარეობას. შესაბამისად, ყველაზე სწრაფად ინფორმაცია, იდეაში ამ მიზნით შექმნილ საიტზე დაიდება: http://geoelection.ge/ , რომელიც სულ ცოტა ხანში ამოქმედდება

რამე ინფოს მიღება თუ მოგინდებათ, შეხვალთ და ნახავთ, რა ხდება ამ დროს. თუმცა, სამუშაო საკმაოდ მძიმე შესასრულებელი იქნება. მთელი დღე გასულები უნდა ვიყოთ, სულ საარჩევნო უბნებზე. ჭამისთვის კი გამოვნახავთ დროს (სხვა თუ არაფერი, თან წავიღებთ), მარა დილის 7 საათიდან შუაღამემდე (სანამ ხმების დათვლა არ დასრულდება) გარეთ უნდა ვიყოთ, საარჩევნო უბნებზე და თვალები ფააართოდ უნდა გვქონდეს გახელილი და ცოტა არ იყოს, ძნელია

თუ რამე დარღვევა აღმოაჩინეთ, უბრალოდ დამირეკეთ, ან მომწერეთ ნომერზე: 899 20 18 55 . ეს ნომერი სხვებსაც შეგიძლიათ გაუზიაროთ და რაღაც ნი ტო-ს შემჩნევის შემთხვევაში უბრალოდ დამიკავშირდით ;)

ამის გარდა, ვინმე თუ ხართ/გყავთ კომისიის წევრი, ან დამკვირვებელი, ან რამე მსგავსი არჩევნებზე, იქნებ ისინიც დამიკავშირდეთ, ან თქვენი/მათი კოორდინატები მაინც მომცეთ, რომ დღის განმავლობაში დავუკავშირდე.

მოკლედ, წარმატება მისურვეთ

მგონი, ჯობია წამოვიდე ილიას უნივერსიტეტიდან…

ძალიან მომწონს იქ მუშაობა, მომწონს, რასაც ვაკეთებ. უკვე შემიყვარდნენ ჩემი ბავშვები და იქ მისვლას ცოტათი აზრზე მოვყავარ

მაგრამ ფიზიკურად ვეღარ ვქაჩავ. შუალედურები ვაწერინე და ჯერ კიდევ არ შემიმოწმებია… ვერ ვუღიმი ბავშვებს ასეთ მდგომარეობაში

მგონია, რომ ლექციების ხარისხიც გამიფუჭდა…

უბრალოდ ვეღარ ვქაჩავ

მგონი დავხარჯე ენერგიის ყველა რესურსი, რაც მქონდა

მგონი ასე მარტივად ამოვიწურე

მე ვარ ძლიერი, მე ისევ დავდგები ფეხზე, ისევ გავივლი (თუმცა კოჭლობით)

მაგრამ ახლა… ახლა მორჩა

რაც ენერგიას მაძლევდა, აღარ არის (შემიწყვიტა ენერგიის მოწოდება) და უბრალოდ ვეღარ ვაგრძელებ. კიდევ კარგი, უბრალოდ არსებობას მაინც არ სჭირდება ძალა…

იმედია, არ გეწყინებათ, ბავშვებო (თუ არ გაგიხარდებათ)

პირველ რიგში მადლობა ალექსანდრეს, რომელმაც რუსთავი ორის დილის გადაცემაში ჩემი ბლოგი ახსენა ( ჩანაწერის ნახვა ). მაგის შემდეგ სტიმული მომეცა და გადავწყვიტე, რაც არ უნდა ცუდად ვიყო, ბლოგი აღარ მივაგდო :)) მოკლედ, რა მნიშვნელობა აქვს ჩემს მუზებს, მთავარი ახლა პოსტის თემაა

უცხოელი სტუმარი გყოლიათ? ან უცხოელთან ერთად ყოფილხართ სადმე? თუ თქვენი პასუხი ამ კითხვებზე დადებითია, მაშინ ერთ პატარა დეტალს შეამჩნევდით

მოკლედ, ქართველების უმრავლესობა ვერ დაიკვეხნის ინგლისურის, იტალიურის, ფრანგულის ან ჩინურის ცოდნით და თარჯიმნის გარეშე კომუნიკაციის პრობლემა ჩნდება, მაგრამ სამაგიეროდ რუსული იციან

მოკლედ, იქმნება ასეთი სიტუაცია – გყავს რაღაც ეროვნების უცხოელი, რომელმაც არც ქართული იცის და არც რუსული და შენ ეხმარები კომუნიკაციაში. მორბის ვიღაც ქართველი, ხედავს, რომ უცხოელია და ქართულად ვერაფერს გააგებინებს და (აქ იწყება მთავარი) რუსულად უწყებს საუბარს. თან (სახეზე ეტყობა) დარწმუნებულია, რომ ამ უცხოელს გააგებინებს თავის სათქმელს

აი, რაც არ უნდა უხსნა, რომ რუსული არ ესმის, მაინც რუსულად აგრძელებს ლაპარაკს

ძალიან დამაინტერესა, რაშია საქმე?

ერთი ვერსია მქონდა: რახან ამ ხალხმა მეტი ენა არ იცის და უცხოური მათთვის ფაქტიურად მხოლოდ რუსულია, ეს უკანასკნელი უნივერსალური უცხოური ენა გონიათ და შესაბამისად, აღნიშნულ ენაზე ცდილობენ კომუნიკაციას. ცოტათი დებილი გამოდის ქართველი ხალხი ამ თეორიის მიხედვით ხო?

უკეთესი თეორია დღეს ჩემმა მეგობარმა შემომთავაზა: ამ ხალხს კი ესმის, რომ იმ უცხოელმა არც რუსული იცის და არც ქართული, მაგრამცდილობს დაანახვოს, რომ დებილი არ არის. ანუ, მართალია, მისი ენა არ იცის, მაგრამ, ქართულის გარდა რუსულიც მშვენივრად იცის.

თუმცა არც ამ თეორიით გამოდიან მთლად ჭკვიანები. იმ უცხოელმა თუ არც ქართული იცის და არც რუსული, რა ჩემ ფეხებს გაარკვევს, რა ენაზე ელაპარაკები? შედეგი ხომ მაინც ერთია – არც შენი ლაპარაკი ესმის და არც ის, თუ რა ენაზე ელაპარაკები :))

პ.ს. იმდენი ხანია, პოსტი არ დამიწერია, ძლივს დავაჭირე ფაბლიშს :))